บทที่ 53 เรื่องในครอบครัวหวัง นัดเดตของเปาไฉเอ๋อร์กับลู่ข่ายหรือ?
ได้ยินคำพูดนั้น มือที่ซูเถียนกำลังถือเครื่องดื่มมอลต์อยู่ก็พลันกำแน่นขึ้นเล็กน้อย
จู่ ๆ มือก็รู้สึกคันขึ้นมา ทำยังไงดี?
ด่ากันถึงขนาดนี้แล้ว หวังเชาจะทนไหวเหรอ?
เสียงในห้องยังไม่หยุด ผู้หญิงคนนั้นพูดต่อว่า
“เรื่องรับอี้เป่ามาเป็นลูกบุญธรรมตกลงกันไว้ตั้งแต่หลายปีก่อนแล้ว พ่อกับแม่ก็เป็นพยาน แม่ว่าใช่ไหมคะ?”
ป้าหวังรู้สึกว่าคำพูดนี้ฟังแล้วบาดหู จึงดึงแขนลูกสะใภ้คนโตเบา ๆ
“สะใภ้ใหญ่...”
จางซานเม่ยขมวดคิ้ว “แม่ดึงฉันทำไมคะ? ที่ฉันพูดก็ไม่เห็นผิดสักหน่อย พูดอีกอย่าง อี้เป่าก็ถือว่าเป็นลูกของเฉาจื่อกับเสี่ยวอิ่งด้วยซ้ำ คราวก่อนที่ผลักโก่วตั้น ก็แค่พี่น้องหยอกล้อกันเท่านั้น ถ้าแม่คิดจะส่งอี้เป่าเข้าไปจริง ๆ ฉันจะไปโวยวายถึงที่ทำงานแม่! ลูกชายติดคุก แม่ในฐานะพ่อจะปัดความรับผิดชอบพ้นหรือคะ?”
หวังเชาหัวเราะออกมา ทว่าเป็นเสียงหัวเราะเย็นชา
“ฉันจะนับถึงสาม ถ้าพวกคุณยังไม่ออกไป ก็อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ!”
“สาม”
“เฉาจื่อ พี่สะใภ้ทำไปก็เพราะหวังดีกับเธอนะ...”
“สอง”
ระหว่างนับ หวังเชากำหมัดทั้งสองข้างแน่น ร่างแผ่ไอเย็นยะเยือกขณะเดินเข้าหาทั้งสามคน
ป้าหวังตาแดงก่ำ “เชาเอ๋อร์—อ๊า!”
ยังไม่ทันที่ป้าหวังจะพูดจบ หวังเชาก็คว้าคอเสื้อจางซานเม่ยแล้วตบฉาดลงไป!
จางซานเม่ยชะงักไปก่อน จากนั้นก็คลุ้มคลั่งราวกับคนเสียสติ พุ่งเข้าใส่หวังเชาหมายจะทุบตี
“ไอ้สารเลว กล้าตบฉันเหรอ! ฉันจะตีแกให้ตาย!”
หวังเชาไม่ออมมือแม้แต่น้อย เขากดไหล่อีกฝ่ายไว้ข้างหนึ่ง แล้วตบซ้ำไปอีกสองฉาด!
ป้าหวังที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ตกใจจนไม่กล้าพูดอะไร
“หวังเชา แกมันสารเลว แก—เพี๊ยะ! อ๊า! ฟันฉัน...อื้อ...อื้อ...”
พอเห็นหวังเชายกมือขึ้นอีกครั้ง จางซานเม่ยก็ไม่กล้าด่าอีก ได้แต่ร้องไห้เงียบ ๆ
หวังเชาหันไปมองแม่ของเขา ป้าหวังตัวสั่นไปทั้งร่าง
“เชา...เชาเอ๋อร์ ฉันเป็นแม่ของแกนะ...”
สีหน้าหวังเชาไร้อารมณ์ น้ำเสียงเย็นชา “ถ้าคุณไม่ใช่แม่ผม ผมคงส่งคุณเข้าคุกไปนานแล้ว แต่ตอนนี้ถึงคุณจะเป็นแม่ผมก็ไม่มีประโยชน์