บทที่ 52 เลื่อนตำแหน่ง ตระกูลหวังบุกไปถึงโรงพยาบาล
หลังจากกล่าวถึงบทลงโทษของกวนจือจือแล้ว หลิวเซียงหลงก็หันไปทางหวังเฉิงอวิ้น
“รองหัวหน้าแผนกหวังละเลยหน้าที่ หักโบนัสเดือนนี้และบันทึกความผิดหนึ่งครั้ง ส่วนเสี่ยวเซี่ย เดี๋ยวพอเธอกลับจากจัดรายการวิทยุแล้ว ให้มาพบฉันที่ห้องทำงานด้วย เอาละ เสี่ยวซูอยู่ก่อน คนอื่นออกไปได้”
กวนจือจือยังอยากดิ้นรนต่อ ดวงตาแดงก่ำขึ้นมา “หัวหน้าแผนก ฉันผิดไปแล้วค่ะ ฉันไม่กล้าทำอีกแล้วจริง ๆ คุณยกโทษให้ฉันสักครั้งได้ไหมคะ? ฉันจะไปเขียนหนังสือสำนึกผิดเดี๋ยวนี้ รับรองว่าจะไม่มีครั้งหน้าแน่นอนค่ะ หัวหน้าแผนก ขอร้องละค่ะ...”
หลิวเซียงหลงมองเธอ “สหายกวน รู้ไหมว่าแผนกประชาสัมพันธ์มีหน้าที่อะไร? รู้ไหมว่าทุกวันพอลำโพงตัวใหญ่ดังขึ้น คนงานหลายพันคนทั่วโรงงานก็ได้ยินกันหมด?”
“คิดว่านี่เป็นเรื่องเล็กน้อย แค่เขียนชื่อผิดไปชื่อเดียวหรือ? เขียนหนังสือสำนึกผิดสักฉบับแล้วเรื่องก็จบหรือไง?”
หลิวเซียงหลงหยุดไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงไม่ดัง แต่หนักแน่นราวกับก้อนหินตกกระแทกพื้น
“พอความจริงปรากฏขึ้นในวันหน้า คนในโรงงานจะไม่จำหรอกว่ากวนจือจือเขียนอะไร พวกเขาจะจำแค่ว่าแผนกประชาสัมพันธ์ประกาศข่าวปลอม ถูกโจรติดสินบน แล้วหลังจากนี้แผนกประชาสัมพันธ์ของเราจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน? ยังจะรักษาความน่าเชื่อถือของแผนกไว้ได้หรือ? ต่อไปเราพูดอะไร คนอื่นก็ต้องสงสัยในใจก่อนว่า ‘ข่าวนี้เชื่อถือได้หรือเปล่า?’ แล้วใครจะยังเชื่อเราอีก?”
กวนจือจือยืนนิ่งอยู่กับที่ ริมฝีปากขยับ แต่กลับพูดอะไรไม่ออกสักคำ
“พอแล้ว ออกไปได้ แล้วก็อีกเรื่อง—ฉันไม่สนว่าเธอรับของจากจินโหย่วเหรินมาเท่าไร เอาไปคืนให้หมด!”
กวนจือจือก้าวเท้าอ้อยอิ่งออกไป ประตูปิดลงตามหลัง หลิวเซียงหลงยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้วอย่างเหนื่อยล้า ก่อนหันมามองซูเถียน
“เสี่ยวซู คิดว่าเรื่องนี้ควรจัดการอย่างไรถึงจะเหมาะสม? ต้องไม่ให้กระทบชื่อเสียงของแผนกประชาสัมพันธ์”
ซูเถียนยิ้ม “เมื่อครู่ตอนหัวหน้าแผนกให้ทางเลือกกับพี่กวน ก็คิดเอาไว้แล้วไม่ใช่หรือคะ? ถ้าไม่อยากให้กระทบชื่อเสียงของแผนก วิธีที่ดีที่สุดก็คือจัดการเรื่องนี้อย่างเงียบ ๆ ค่ะ