บทที่ 16 ตกน้ำจริง ๆ
เซี่ยเหลียนฮวาฝืนยิ้ม “รอพ่อเธอเลิกงานก่อน ฉันจะคุยกับเขาให้ดี”
“ถ้าอย่างนั้นก็ดีค่ะ ลู่เฉินใกล้เลิกงานแล้ว ฉันต้องกลับไปผัดกะหล่ำปลี เลยคุยกับน้าเซี่ยต่อไม่ได้แล้ว เด็กอย่างเซี่ยงตงก็โตไม่น้อย บางครั้งถ้าถึงเวลาที่เด็กผู้ชายควรถูกตีก็ต้องตี ตั้งแต่โบราณมาไม้เรียวสร้างลูกกตัญญูตามใจลูกมากไปก็เท่ากับฆ่าลูกนะคะ!”
พูดจบ ซูเถียนก็ไม่สนใจคนอื่นอีก กลับบ้านไปหุงข้าวและผัดกะหล่ำปลีต่อ
ไม่นานนัก เสียงร้องไห้โวยวายอย่างน่าเวทนาสองเสียงก็ดังมาจากห้องด้านตะวันตก ซูเถียนไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย
ตีไปเถอะ ยังไงเด็กก็ไม่ใช่ลูกเธอ เธอไม่เจ็บใจหรอก
เมื่อทำกับข้าวเสร็จ ซูเถียนก็หยิบกล่องอะลูมิเนียมใบใหม่ออกมา เตรียมอาหารกลางวันให้ลู่เฉินเอาไปกินพรุ่งนี้ จากนั้นจึงกลับเข้าห้องไปถักของต่อ
ใกล้ 6 โมงเย็น ลู่เฉินก็กลับมา
ซูเถียนวางไหมพรมในมือลงทันทีแล้วเดินเข้าไปหา “เลิกงานแล้วเหรอ! รีบล้างมือแล้วมากินข้าวเย็นนะ ฉันทำเนื้อแกะตุ๋นไวน์แดง รับรองว่าคุณต้องชอบ”
ลู่เฉินเพิ่งจอดจักรยานเรียบร้อย ก็เห็นภรรยาตัวน้อยเดินมาหา ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ มุมปากของเขาพลันยกขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
พอล้างมือเสร็จแล้วเดินเข้าห้องนอน อาหารก็จัดวางไว้เรียบร้อยแล้ว
กลิ่นหอมกรุ่นชวนกิน
ลู่เฉินเดินไปหาภรรยา ใช้มือประคองท้ายทอยเธอแล้วจูบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมปล่อย
ซูเถียนค้อนเขาอย่างงอน ๆ แต่ก็ยังคีบเนื้อแกะให้เขาก่อน “รีบลองชิมสิว่าชอบไหม ถ้าชอบ คราวหน้าฉันจะทำให้กินเยอะ ๆ อีกนะ”
ลู่เฉินกัดเนื้อคำหนึ่งภายใต้สายตาของภรรยา ดวงตาพลันสว่างวาบ
ซูเถียนสังเกตเห็น “อร่อยใช่ไหมล่ะ”
ลู่เฉินพยักหน้า “เปรี้ยวหวาน หอมสด อร่อยมาก”
ได้ยินเช่นนั้น ซูเถียนก็ยิ้มอย่างพอใจ “ชอบก็กินเยอะ ๆ นะ”
ลู่เฉินคีบเนื้อให้ซูเถียนด้วย ก่อนถามว่า “ไวน์แดงของคุณได้มาจากไหน เหมือนจะมีขายแค่ที่ร้านมิตรภาพนะ”
ซูเถียนลดเสียงลง “เมื่อหลายปีก่อนฉันซื้อจากคนในตลาดมืดน่ะ ลองชิมแล้วก็ชอบ เลยซื้อมาเก็บไว้หลายขวด”
ลู่เฉินพยักหน้า “ถ้าคุณชอบ เดี๋ยวผมลองถามเพื่อนร่วมงานดูว่าให้ช่วยหามาได้ไหม”