บทที่ 15 เธอขออาหาร ฉันขอเงิน!
น้ำเสียงช่างมั่นอกมั่นใจเสียจริง
ซูเถียนเหลือบมองไปทางห้องด้านตะวันตก ก่อนยิ้มตอบว่า “ไม่ได้หรอก ป้าสะใภ้ใหญ่ก็ไม่มีเหลือเหมือนกัน ถ้าอยากกินก็ให้แม่หรือย่าเธอซื้อให้สิ”
พูดจบ ซูเถียนก็ปิดประตูใส่ทันที
นอกลานบ้าน ลู่เซี่ยงตงเบิกตาค้างไปชั่วขณะ ก่อนจะโกรธจนยกมือทุบประตูเสียงดัง
“เปิดประตูนะ! ฉันอยากกินเนื้อ! ฉันจะกินที่เธอทำ รีบเปิดประตูให้ฉันเลย ยัยจิ้งจอก รีบเปิดเดี๋ยวนี้! ฉันอยากกินเนื้อ ฉันอยากกินเนื้อ! ยัยจิ้งจอก เธอ—อ๊าก!”
เมื่อซูเถียนได้ยินลู่เซี่ยงตงเรียกเธอว่ายัยจิ้งจอกเป็นครั้งที่สอง เธอก็เปิดประตูผาง ลู่เซี่ยงตงเตะพลาดจนเกือบล้ม ซูเถียนคว้าคอเสื้อด้านหลังของเขายกขึ้นมาทันที
“ยัยจิ้งจอก เธอจะทำอะไร? รีบปล่อยฉันลงนะ! ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นฉันจะให้คุณปู่ตีเธอให้ตาย!” ลู่เซี่ยงตงดิ้นสุดแรง
ซูเถียนก็ไม่เกรงใจ ยกมือเขกกบาลเขาไปทีหนึ่งจนดังโป๊ก
“ฮือ—ยัยจิ้งจอก กล้าตีฉันได้ยังไง! ฉันจะตีเธอให้ตาย! ตีให้ตายเลย!” ลู่เซี่ยงตงเจ็บจนร้องไห้โฮทันที
เสียงร้องไห้ของลู่เซี่ยงตงดึงจ้าวอิ๋งตี้ที่หลบอยู่ในบ้านให้ออกมาได้ในที่สุด
“พี่สะใภ้ใหญ่ ทำแบบนี้ได้ยังไง? ทำไมถึงตีตงตงล่ะ เขาเป็นหลานแท้ ๆ ของพี่นะ ต่อให้พี่ไม่ชอบฉันกับลู่เจียน ก็ไม่ควรเอาความโกรธไปลงกับเด็กสิ”
จ้าวอิ๋งตี้แสร้งร้องไห้ มือข้างหนึ่งประคองท้องไว้เบา ๆ
ตอนนี้เธอกำลังตั้งครรภ์ได้สี่เดือนแล้ว
ซูเถียนมองจ้าวอิ๋งตี้แล้วยิ้ม “น้องสะใภ้รองเพิ่งรู้จักออกมาตอนนี้หรือ? เมื่อกี้ลูกชายเธอถือชามเปล่ามาเคาะประตูบ้านฉัน ทำไมไม่เห็นเธอออกมาล่ะ?”