เฉิงเหว่ยไฉพยักหน้า “ใช่ ตั้งแต่พี่เหม่ยลี่ไปสัมภาษณ์ที่โรงงานแผนกสิบสองเป็นครั้งแรกเมื่อวานซืน เจี่ยฉุยก็ชอบเข้าไปวนเวียนอยู่ข้าง ๆ พี่เหม่ยลี่แล้ว วันนี้ยังดีที่มีเขาอยู่ด้วย ไม่อย่างนั้นคงอันตรายมาก”
ซูเถียนถามต่อ “แล้วตอนนี้สหายเจี่ยเป็นยังไงบ้าง? บาดเจ็บตรงไหน ร้ายแรงไหม?”
“นิ้วเท้าบาดเจ็บ ตอนชิ้นส่วนกระเด็นมา เขารีบผลักพี่เหม่ยลี่ออกไปทันเวลา สุดท้ายชิ้นส่วนเลยหล่นใส่นิ้วเท้าของเขา นับว่ายังเคราะห์ดีในเคราะห์ร้าย”
เฉิงเหว่ยไฉขมวดคิ้ว “เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น วันนี้รางวัลพนักงานดีเด่นสองรางวัลของแผนกสิบสองปีนี้คงหมดหวังแล้ว”
ซูเถียนยังรู้สึกว่าเหตุขัดข้องครั้งนี้มีพิรุธ ช่วงนี้เป็นเวลาสำคัญสำหรับการประเมินพนักงานดีเด่น คนในแผนกคงระมัดระวังกันมาก การตรวจเครื่องจักรทุกวันย่อมเข้มงวดยิ่งขึ้น แล้วจะเกิดอุบัติเหตุใหญ่ขนาดนี้ได้อย่างไร?
แต่ตอนนั้นเธอไม่ได้อยู่ในที่เกิดเหตุ สถานการณ์เป็นอย่างไรแน่ คงต้องรอให้แผนกตรวจสอบก่อนถึงจะรู้
ซูเถียนเม้มริมฝีปาก “เรื่องพนักงานดีเด่นคงไม่ต้องคิดแล้ว แต่โรงงานเกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ ต่อจากนี้พวกเราคงมีงานยุ่งกันแน่ ทุกแผนกต้องเพิ่มการอบรมเรื่องมาตรฐานความปลอดภัยด้วย ว่าแต่จิ่งหมิงไม่ได้กลับมาพร้อมคุณหรือ?”
เฉิงเหว่ยไฉโบกมือ “ตอนเกิดเรื่อง พี่จิ่งหมิงอยู่ไม่ไกลจากพี่เหม่ยลี่ พอเห็นเหตุการณ์ก็พยายามจะเข้าไปช่วยดึงเธอ กล้องเลยหล่นกระเด็นออกไป โชคดีว่าข้าง ๆ เป็นดินนุ่ม กล้องไม่พัง แต่พี่จิ่งหมิงก็ยังไม่วางใจ เลยเอาไปให้ร้านถ่ายรูปตรวจดูแล้ว”
ซูเถียนพยักหน้า “เดี๋ยวหัวหน้าแผนกก็คงประชุมเสร็จกลับมาแล้ว เรื่องแผนกเกิดเหตุขัดข้อง คุณไปรายงานเขาด้วยตัวเองนะ ฉันจะเอาเอกสารไปส่งที่แผนกการผลิต”
“ได้ คุณไปเถอะ ฉันจะรอหัวหน้าแผนกอยู่ในห้องทำงาน”
ตอนนั้นเอง เซี่ยเชี่ยนถือกองต้นฉบับเดินเข้ามา ดูเหมือนมีเรื่องน่ายินดี สีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส พอเข้าห้องทำงานก็เหลือบมองที่นั่งของจิ่งหมิงก่อน เมื่อเห็นว่าไม่มีใคร สีหน้าก็เผยความผิดหวังออกมาอย่างชัดเจน