บทที่ 50 ใส่ร้ายว่าท้องก่อนแต่ง? เรียกค่าเสียหายจากเธอ 20 ฟอง
ซูเถียนมองไปยังต้นเสียง คนพูดเป็นหญิงชราที่อายุเกิน 60 ปีแล้ว
โครงหน้าของอวี๋อิ่งคล้ายกับอีกฝ่ายอยู่บ้าง หากเดาไม่ผิด คงเป็นคุณย่าอวี๋
ทันทีที่คุณย่าอวี๋เอ่ยปาก ชายวัยกลางคนที่อยู่ข้าง ๆ ก็รีบรับคำทันที
“ใช่แล้ว แม่พูดถูก เธอหย่ากับเสี่ยวอิ่งเสีย โก่วตั้นให้น้องสาวคนเล็กของฉัน ส่วนเงินกับบ้านยกให้เธอ พรุ่งนี้ก็ไปหย่ากันเลย!”
“ไม่ครับแม่ พี่รอง ผมไม่หย่ากับอวี๋อิ่ง! ไม่ว่ายังไงผมก็ไม่หย่ากับเธอ!”
อวี๋เคอมองเขาแล้วตะคอกเสียงกร้าว “ไม่หย่าเหรอ? ครั้งก่อนก็หลานชายฉัน คราวนี้เป็นน้องสาวแท้ ๆ ของฉันอีก ถ้าเธอยังไม่ยอมหย่า หรือจะรอให้อวี๋อิ่งกับลูกของเธอตายไปทั้งคู่ก่อนถึงจะพอใจ?”
พอได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของคุณนายอวี๋ก็แดงก่ำขึ้นมาทันที น้ำเสียงสั่นเครือ “เสี่ยวหวัง หย่ากันเถอะ ฉันมีลูกสาวอยู่คนเดียว ฉันเสียเธอไปไม่ได้จริง ๆ”
หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งที่อยู่ข้างคุณย่าอวี๋ประคองหญิงชราไว้ พลางรีบตบหลังให้เธอผ่อนลมหายใจ “แม่ ใจเย็น ๆ ก่อน อย่าเพิ่งตื่นเต้น น้องสาวมีบุญคุ้มครอง ไม่เป็นอะไรหรอก แม่อย่าเพิ่งร้อนใจ เดี๋ยวถ้าแม่เป็นอะไรขึ้นมาจะทำยังไง”
อวี๋เคอก็ประคองแม่ของเขาไว้เช่นกัน “แม่ อย่าเพิ่งตื่นเต้น ต่อให้เขาไม่ยอมหย่า พรุ่งนี้ผมก็จะลากเขาไปหย่ากับน้องสาวเอง ต่อจากนี้เรื่องของบ้านเขาจะไม่เกี่ยวข้องกับน้องสาวอีก!”
พูดจบแล้วอวี๋เคอก็ยังระบายความโกรธไม่พอ หันไปจ้องหวังเชาอย่างเดือดดาล
“แซ่หวัง ฟังฉันให้ดี ไม่ว่าจะหย่าหรือไม่หย่า ความคับแค้นที่น้องสาวฉันได้รับวันนี้ ฉันจะเอาคืนจากตระกูลหวังของพวกแกให้หมด!”
โก่วตั้นรู้ว่าแม่ถูกย่ารังแกอีกแล้ว จึงกอดพ่อร้องไห้อย่างเศร้าโศก
หวังเชาลูบศีรษะลูกชาย ก่อนคุกเข่าลงต่อหน้าแม่ยายและให้คำมั่น “แม่ครับ ผมจะไม่หย่ากับอวี๋อิ่ง ส่วนทางแม่ของผม ผมจะทำให้พวกเขาชดใช้ ตั้งแต่นี้ไปผมจะไม่ให้แม่ไปปรากฏตัวต่อหน้าอวี๋อิ่งอีก แม่ครับ ขอให้โอกาสผมอีกครั้งได้ไหม ผมสัญญาว่าจะไม่ปล่อยให้อวี๋อิ่งต้องเจ็บช้ำน้ำใจอีกแม้แต่นิดเดียว”