บทที่ 49 แท้งลูก หย่ากันหรือ?
ก่อนที่อวี๋อิ่งจะล้มลง ซูเถียนก็พุ่งเข้าไปรับตัวเธอไว้ด้วยความเร็วที่สุด ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งกับพื้นเสียงดังตุ้บ
“ซี๊ด~”
ซูเถียนคิดว่าก้นของเธอคงช้ำแน่ ๆ แต่ตอนนี้ไม่มีเวลามาสนใจ เพราะเธอสัมผัสได้ว่ากางเกงของอวี๋อิ่งเปียกชุ่ม ทั้งปลายจมูกยังได้กลิ่นคาวหวานจาง ๆ
เห็นสภาพแบบนี้ ต่อให้ซูเถียนไม่รู้เรื่องการแพทย์ ก็คาดเดาได้คร่าว ๆ
อวี๋อิ่งคงจะ...แท้งลูกแล้ว
ตอนนี้คนรอบข้างก็เห็นเลือดบนพื้นแล้วเช่นกัน จึงพากันกรีดร้องขึ้นมาทันที
“อ๊ะ! เลือด! พวกคุณรีบดูสิ บนพื้นมีเลือด!”
“จริงด้วย! ทำไมบนพื้นถึงมีเลือดล่ะ?”
“เลือดของผู้หญิงคนนี้ เธอเลือดออกมากขนาดนี้ได้ยังไง หรือว่า...”
มีคนเริ่มเดาออกแล้ว
ป้าหวังก็ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก มองเลือดบนพื้นสลับกับลูกสะใภ้คนเล็กที่หน้าซีดไร้สีเลือด ก่อนจะยืนนิ่งงันอยู่กับที่
ตอนนี้ซูเถียนไม่มีเวลาสนใจเธอ รีบประคองอวี๋อิ่งให้ลุกขึ้น จากนั้นก็ก้มตัวแบกอีกฝ่ายขึ้นหลัง แล้ววิ่งตรงไปทางโรงพยาบาลทันที จักรยานคันใหม่ที่เพิ่งซื้อ รวมถึงเนื้อกับไก่ที่ซื้อมา ล้วนถูกทิ้งไว้ข้างทาง
โชคดีที่คนในยุคนี้ส่วนใหญ่ซื่อสัตย์และมีน้ำใจ พอเห็นซูเถียนรีบร้อนแบกคนไปโรงพยาบาล คุณป้าสองคนก็ช่วยเก็บจักรยานกับของที่เธอซื้อมา แล้วตามไปด้วย
“หนูยังแบกไหวไหม? ให้พวกป้าช่วยแบกสลับกันดีไหม?” ป้าที่ถือไก่ถามอย่างเป็นห่วง
ซูเถียนส่ายหน้า “ไม่เป็นไรค่ะ หนูยังแบกไหว”
จนกระทั่งเข้าไปในโรงพยาบาล พยาบาลช่วยยกอวี๋อิ่งขึ้นเตียงเข็น ซูเถียนถึงได้เซไปพิงกำแพง หอบหายใจเฮือกใหญ่