ย่าลู่กลอกตาใส่
แล้วก็เริ่มครวญครางทันที “โอ๊ยเอ๊ย ปวดเอวเหลือเกิน~”
พอได้ยินเสียง ซูเถียนก็รีบผลักประตูเดินเข้าไป “ย่า เป็นอะไรไปคะ? หนูเข้ามาแล้วนะ ย่าเป็นอะไรหรือเปล่า” เธอเห็นหญิงชรานอนขดตัว ร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด
หญิงชรามองซูเถียนอย่างน่าสงสาร “เสี่ยวซู ย่าปวดเอว คงลุกไปทำอาหารเช้าไม่ไหวแล้ว ให้หนูทำแทนแล้วกันนะ ลำบากหน่อยนะจ๊ะ”
ซูเถียนไม่ได้ตอบว่าจะไปทำอาหาร กลับห่วงใยจนเปิดผ้าห่มออก “ย่าคะ ตอนหนูยังอยู่บ้านและเป็นลูกสาว หนูนวดให้แม่อยู่บ่อย ๆ ขอหนูดูหน่อยว่าเอวของย่าเป็นอะไร ถ้าอาการหนัก เราต้องไปโรงพยาบาลกันนะคะ”
หญิงชราขยับถอยไปข้างหลังเล็กน้อย “ไม่เป็นไร ไม่หนักหรอก เป็นโรคเก่าของย่าน่ะ คนแก่ก็เป็นแบบนี้ ไม่ต้องไปโรงพยาบาลหรอก แค่ทำอาหารเช้าไม่ไหวจริง ๆ ขอพักสักหน่อย พวกเธอสองคนยังต้องไปทำงานไม่ใช่หรือ รีบไปทำอาหารเช้ากินแล้วไปทำงานเถอะ อย่าให้เสียงานเลย”
ซูเถียนจ้องหน้าหญิงชราอย่างฉับพลัน
“ย่าคะ ก่อนหน้านี้หนูได้ยินป้าเซี่ยบอกว่า สุขภาพของย่าดีมาก เช้า ๆ ก็เดินไปตำบลซื้อเต้าฮวยกินอยู่บ่อย ๆ แข็งแรงสุด ๆ เลยนะคะ เพิ่งมาถึงในเมืองวันแรกเอวก็ปวดแล้ว หรือว่ายังไม่ชินกับสภาพแวดล้อมในเมืองคะ? ไม่อย่างนั้นหนูจะบอกพ่อ ให้พ่อไปส่งย่ากลับชนบทดีไหมคะ อย่าฝืนจนร่างกายแย่เลย”
หญิงชรารีบส่ายหน้า “ไม่ต้อง ๆ ย่าสุขภาพดีมาก ไม่ได้เป็นอะไรมาก แค่ตอนลุกเมื่อกี้ยืดตัวผิดท่า พักสักหน่อยก็หาย ไม่ต้องกลับไปหรอก อยู่ในเมืองก็ดีมาก”