ซูเถียนยิ้มรับคำพูดนั้น “คุณย่าพูดอะไรอย่างนั้นคะ? จะเป็นแม่บ้านให้ใครก็ต้องเป็นให้ลูกชายสิคะ คุณย่าเป็นย่าของลู่เฉิน จะมาเป็นแม่บ้านให้พวกเราได้ยังไงคะ? คุณย่าไม่ได้บอกว่าคิดถึงลู่เฉินหรอกหรือคะ? ยิ่งคิดถึงก็ยิ่งต้องช่วยหลานสิคะ!”
“อีกอย่าง ฉันก็ทำเพื่อให้คุณย่าสบายขึ้นด้วยค่ะ คุณตาคุณยายของฉันใกล้จะ 70 กันแล้ว ยังอยู่เฉยไม่ได้เลย บอกว่าพอหยุดมือเมื่อไรก็รู้สึกไม่สบายตัว ฉันคิดว่าคุณย่าก็คงเหมือนคุณตาคุณยายของฉันใช่ไหมคะ? เพียงแต่ในเมืองเราไม่มีนาให้ทำน่ะสิคะ ทุกวันก็ทำได้แค่ซื้อกับข้าว ล้างจาน กวาดบ้าน ซักผ้า ทำงานจิปาถะพวกนี้ ผู้สูงอายุบ้านไหนก็ทำกันทั้งนั้น หรือคุณย่าอยากกลับบ้านไปทำนามากกว่าคะ?”
ใครอยากกลับไปทำนากัน!
ซูเถียนพูดต่อ “หรือว่าที่คุณย่าบอกว่าคิดถึงหลานเป็นเรื่องโกหก ที่จริงคิดถึงคุณพ่อ อยากไปดูแลคุณพ่อกับครอบครัวของคุณน้าเซี่ยใช่ไหมคะ? ถ้าเป็นอย่างนั้น ฉันจะให้ลู่เฉินไปส่งคุณย่าที่บ้านคุณพ่อค่ะ ยังไงลู่เฉินก็ไม่มีใครรักมาตั้งแต่เด็ก ฉันชินแล้วค่ะ”
พอหญิงชราได้ยิน ใบหน้าก็เขียวคล้ำ “ใครจะไปอยู่บ้านเขากัน! ฉันไม่ไปหรอก!”