บทที่ 25 ตาต่อตา—ลู่เซี่ย
ลู่ข่ายทนบรรยากาศอึมครึมในบ้านไม่ไหว อาศัยช่วงที่พ่อกำลังงีบกลางวันคิดจะออกไปเดินเล่นข้างนอก แต่เพิ่งก้าวออกจากบ้านก็ได้ยินเสียงดังปัง
หันไปตามเสียง ก็เห็นคนล้มอยู่ตรงก๊อกน้ำ
เขารีบเข้าไปประคองอีกฝ่ายขึ้นมา เห็นเลือดไหลจากหน้าผาก ใบหน้าก็ซีดเผือด จึงรีบตะโกนเรียกคน
“ป้าเกา! ป้าเกา! รีบออกมาหน่อย ลูกสะใภ้คุณเป็นลม หน้าผากกระแทกจนเลือดไหลแล้ว ป้าเกา!”
เสียงลู่ข่ายดังไม่น้อย ไม่ใช่แค่คนในตระกูลเกาที่ได้ยิน คนในลานบ้านด้านหน้าก็ได้ยินกันหมด พอได้ยินว่าหน้าผากแตกเลือดไหล ทุกคนก็พากันกรูออกมา
เปาไฉเอ๋อร์เพิ่งเลิกงาน กำลังจะกลับบ้าน ระหว่างทางเห็นแมวสีทองไล่เฉดตัวหนึ่งอยู่ข้างถนน จึงคิดจะเก็บกลับไปเลี้ยง แต่ยังไม่ทันได้ตัวแมว เธอก็ถูกรถที่ขับเร็วเกินกำหนดชนจนกระเด็น เธอยังเห็นตัวเองลอยสูงจากพื้นอย่างน้อยห้าเมตร ก่อนจะตกลงมาในที่สุด
แบบนี้คงไม่รอดแล้วสินะ?
แต่ความเจ็บแปลบที่หน้าผาก อาการปวดบิดในท้อง รวมถึงเสียงรอบตัว ทำให้เธอต้องยอมรับว่าตัวเองยังมีชีวิตอยู่จริง ๆ
แต่ทำไมอาการปวดบิดในท้องถึงเหมือนตอนหิวมากขนาดนี้? หรืออุบัติเหตุรถชนทำให้กระเพาะฉันกระเด็นออกไปแล้ว?
เปาไฉเอ๋อร์พยายามอย่างยิ่งที่จะลืมตา ทว่าต่อให้ฝืนอยู่นานแค่ไหนก็ไม่มีแรง สุดท้ายก็หมดสติไปท่ามกลางเสียงกรีดร้องของผู้คน
เสียงกรีดร้องนั้นมาจากป้าจาง
“สวรรค์ เลือดไหลเยอะเหลือเกิน! ตาเกา เฉียนหนี พวกคุณสองคนยังยืนงงอะไรอยู่ รีบให้คนพาเธอไปโรงพยาบาลสิ ถ้าปล่อยให้เลือดไหลต่อไป ชีวิตคงไม่เหลือแล้ว!”
เฉียนหนีก็ตกใจเหมือนกัน แม้จะไม่ชอบลูกสะใภ้คนนี้ แต่ก็ไม่ได้คิดจะเอาชีวิตอีกฝ่าย จึงรีบบอกว่า “ลูกคนรอง! ลูกคนรอง รีบมานี่ อุ้มพี่สะใภ้ไปโรงพยาบาลเร็วเข้า!”
ยังดีที่วันนี้เป็นวันหยุด พ่อลูกตระกูลเกาอยู่บ้านกันทั้งคู่ ไม่อย่างนั้นคงไม่รู้ว่าจะพาเปาไฉเอ๋อร์ไปโรงพยาบาลได้อย่างไร
หลังจากคนตระกูลเกาอุ้มเปาไฉเอ๋อร์ไปโรงพยาบาลแล้ว ป้าจางจึงขมวดคิ้วเอ่ยขึ้น “เมื่อกี้ฉันเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ เห็นลูกสะใภ้คนโตของตระกูลเกาผอมจนคางแหลมเหมือนผี แต่งงานกันได้ไม่นาน ทำไมถึงผอมขนาดนี้?”