บทที่ 24 ลู่เฉิน หิมะตกแล้ว
ตั้งแต่ช่วงหัวค่ำ ซูเถียนก็เฝ้าสังเกตความเคลื่อนไหวของตระกูลลู่อยู่ตลอด
ในที่สุด หลังจากกินมื้อเย็นได้ไม่นาน เสียงคำรามอย่างเกรี้ยวกราดของลู่เจิ้งกั๋วก็ลอยมาจากเรือนปีกตะวันตก ตามด้วยเสียงแก้ตัวของลู่ข่ายและเสียงปลอบประโลมของเซี่ยเหลียนฮวา ดังอึกทึกครึกโครมไปหมด
เมื่อได้ยินเสียงเหล่านั้น ซูเถียนก็ยิ้มอย่างพึงพอใจในที่สุด
ตอนกลางวันที่ลู่ข่ายเอาเงินไป เซี่ยเหลียนฮวาอยู่บ้าน ดังนั้นเขาไม่มีทางเปิดตู้แล้วหยิบเงิน 400 หยวนออกไปได้ มีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียวคือเขาเอาเงินก้อนนั้นออกไปซ่อนไว้ที่ไหนสักแห่งในบ้านตั้งแต่ก่อนหน้านั้นแล้ว จนกระทั่งตอนกลางวันวันนั้นถึงค่อยเอาออกไป
พูดอีกอย่างก็คือ ลู่ข่ายต้องเอาเงินไปก่อนหน้านั้น และในช่วงนั้นเซี่ยเหลียนฮวาก็อยู่บ้านมาตลอด ไม่มีใครเปิดตู้นั่นเลย
เพราะฉะนั้น ลู่ข่ายจะรับผิดหรือไม่รับก็ต้องรับอยู่ดี!
ลู่เฉินดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขน แล้วจัดผ้าห่มข้างกายให้มิดชิดขึ้นอีกนิด “นอนฟังก็ได้ ไม่ต้องยันตัวขึ้นมา เดี๋ยวลมลอดเข้ามาแล้วจะเป็นหวัด”
ซูเถียนปรายตามองเขา “คุณก็รู้ว่าลมลอดเข้ามาแล้วจะเป็นหวัด แล้วเมื่อคืนใครกันที่ยันผ้าห่มอยู่ตั้งสองชั่วโมงกว่า ตอนนั้นทำไมไม่กลัวว่าฉันจะเป็นหวัดล่ะ?”
ลู่เฉินจุมพิตมุมปากภรรยาตัวน้อย ก่อนยกยิ้ม “ออกกำลังกายจนตัวร้อนแล้ว ไม่เป็นไรหรอก”
ซูเถียนกลอกตา แต่ก็ไม่ได้ซักไซ้เอาความต่อ อย่างไรเสียเธอเองก็เพลิดเพลินไม่น้อย
ซูเถียนลูบกล้ามหน้าท้องของลู่เฉิน พลางหัวเราะ “ตอนนี้ลู่เจิ้งกั๋วคงรู้แล้วว่าของในตู้หายไปหมด โมโหจนแทบระเบิดแน่ ฮ่า ๆๆ”
“แต่...” ซูเถียนขมวดคิ้วอีกครั้ง เงยหน้ามองลู่เฉิน “ตระกูลลู่ไม่น่าจะมีของพวกนั้นได้ โดยเฉพาะทองแท่งเล็กตั้งเยอะ ไม่รู้ว่าเขาได้มันมายังไง”