บทที่ 26 บีบให้ลู่เจิ้งกั๋วเซ็นข้อตกลง
“ซูเถียน เธอกล้าดียังไง!”
ลู่เซี่ยแทบจะโกรธจนคลุ้มคลั่ง
ซูเถียนมองเธอ “ทำไมฉันจะไม่กล้าล่ะ? หรือพี่ใหญ่จะกลับไปฟ้องพ่อกับน้าเซี่ย ให้พวกเขามาห้ามฉันก็ได้นะ”
ลู่เซี่ยกำหมัดแน่น จ้องซูเถียนด้วยดวงตาที่แทบถลนออกมาเพราะความโกรธ ทั้งร่างสั่นเทิ้มไปหมด
แต่ในใจก็รู้ดีว่า ต่อให้เอาเรื่องนี้ไปฟ้องพ่อกับแม่ก็ไม่มีประโยชน์
ถ้ามันได้ผล เมื่อวานเธอคงไม่โดนตบสามฉาดหรอก
เธอไม่เคยคิดเลยว่าซูเถียนนังตัวดีคนนี้จะเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้นขนาดนี้
เมื่อวานก็ตบเธอไปแล้ว วันนี้ยังตามมาจัดการเธออีก!
ลู่เซี่ยสูดหายใจลึกสองครั้ง ก่อนบังคับตัวเองให้ยิ้มอย่างเป็นมิตร แล้วพูดเสียงอ่อนโยนว่า “ซูเถียน ฉันขอโทษนะ เมื่อวานฉันใจร้อนไปหน่อย ไม่ควรไปหาเธอ ไม่ควรพูดจาแบบนั้น ฉันขอโทษเธอแล้ว ยกโทษให้ได้ไหม?”
ซูเถียนส่ายหน้าช้า ๆ
“คำว่าขอโทษเป็นคำที่ไร้ค่าที่สุด ถ้าความผิดทุกอย่างบนโลกนี้ลบล้างได้ด้วยคำขอโทษคำเดียว แล้วจะมีตำรวจไว้ทำไมล่ะ? เพราะงั้นคำขอโทษของพี่ ฉันไม่รับ ที่นี่ใครทำอะไรไว้ก็ต้องรับผลของตัวเอง พี่ทำฉันเจ็บหนึ่งส่วน ฉันก็จะคืนให้สามส่วน คนเราต้องเจ็บจริง ๆ ถึงจะจำขึ้นใจ พี่ว่าใช่ไหมล่ะ?”
ซูเถียนหันไปมองพี่สาวสองคนแห่งตระกูลโจว แล้วถามอีกครั้ง “พี่สาวทั้งสอง ตัดสินใจกันได้หรือยังคะ?”
พี่น้องตระกูลโจวมองหน้ากัน ก่อนพยักหน้าพร้อมกัน “พวกเราตกลง!”
พี่สาวคนโตแห่งตระกูลโจวมองลู่เซี่ยแล้วเอ่ยว่า “น้องสะใภ้ เธอแต่งกับน้องชายฉันมาเกือบสิบปีแล้วสินะ หลายปีมานี้ก็ไม่ได้เห็นเธอเอาน้ำล้างเท้าไปให้พ่อแม่เลยจริง ๆ ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป เธอก็ดูแลปรนนิบัติพ่อแม่ให้ดี ๆ เถอะ”
พี่สาวคนรองแห่งตระกูลโจวเสริมว่า “ใช่แล้ว ฉันอยู่บ้านเดียวกับแม่ ต่อไปฉันจะคอยจับตาดูเธอทุกคืน!”
พอซูเถียนออกมาจากบ้านตระกูลโจว ก็รู้สึกโล่งสบายไปทั้งตัว!
ลู่เซี่ยไม่ใช่ชอบวางท่าเป็นพี่สามีหรือไง?
ได้สิ งั้นก็เชิญพี่สามีตัวจริงทั้งสองคนกลับมา ให้เธอได้ลิ้มรสการเป็นน้องสะใภ้ดูบ้าง!
ส่วนโควตาสอบเข้าทำงานนั้น หวังเชาเป็นคนมอบให้เธอ