ร่างอรชรของหลิงเสวี่ยสั่นระริกไม่หยุด เสิ่นหว่านเยว่จ้องมองนางด้วยสีหน้าขมขื่นไม่ต่างกัน
ฝีมือของหลิงเสวี่ยพอ ๆ กับนาง คิดไม่ถึงว่าจะพ่ายแพ้เหมือนกัน เรื่องนี้เหนือความคาดหมายของนางจริง ๆ
เมื่อเจียงจู๋เห็นหลินตงลงมือ นางก็สูดหายใจลึก เตรียมจะพูด แต่กลับเหลือบไปเห็นท่อเหล็กข้างเท้า จึงรีบก้มลงหยิบขึ้นมาทันที
“ฉันเป็นผู้หญิง ใช้อาวุธก็ไม่เห็นเป็นไรนี่?”
หลินตงหัวเราะ “ตามใจสิ งั้นฉันใช้อาวุธบ้างก็ไม่เป็นไรเหมือนกันใช่ไหม?
วางใจได้ ฉันไม่ใช้ปืนหรอก!”
เจียงจู๋โมโหจนแทบคลั่ง ผู้ชายคนนี้มันแย่ชะมัด ไม่รู้จักออมมือให้ผู้หญิงบ้างหรือไง?
หลินตงกวาดตามองไปรอบ ๆ ก่อนจู่ ๆ จะสอดมือเข้าไปในคอเสื้อขนเป็ดของเสิ่นหว่านเยว่ แล้วดึงปลาตัวหนึ่งออกมาท่ามกลางสายตางุนงงของนาง
อืม เป็นปลาที่แช่แข็งไว้จริง ๆ!
แถมน่าจะเป็นปลาจวด
หลินตงใช้นิ้วเคาะปลาน้ำแข็งสองสามที ก่อนพยักหน้าพอใจ เมื่อก่อนตอนดูละครโทรทัศน์เขาก็อยากลองมาตลอดว่าปลาน้ำแข็งมันร้ายกาจแค่ไหน ตอนนี้ในที่สุดก็ได้พิสูจน์เสียที
เจียงจู๋ทำหน้าแปลก ๆ “นายแซ่เกาเหรอ?”
หลินตงส่ายหน้า “เปล่า ฉันแซ่หลิน”
เจียงจู๋พูดไม่ออก จากนั้นใบหน้าเล็กก็ฉายแววจริงจัง นางกำท่อเหล็กในมือแน่น
“เริ่มได้หรือยัง?”
เจียงจู๋พยักหน้า วินาทีถัดมา หลินตงที่ยืนอยู่ตรงหน้าก็หายวับไป
หือ? หายไปไหนแล้ว?
ความหวาดกลัวอย่างไม่เคยพบพานถาโถมไปทั่วร่าง ทันใดนั้นนางก็รู้สึกว่าบั้นท้ายถูกตบเข้าให้
“สัมผัสดีไม่เบา ดูท่าจะออกกำลังกายเป็นประจำสินะ” เสียงของหลินตงดังมาจากด้านหลัง
เจียงจู๋: !!!
เขามาอยู่ข้างหลังฉันตั้งแต่เมื่อไหร่?
นางไม่ทันคิด รีบเหวี่ยงท่อเหล็กฟาดไปด้านหลัง แต่ก็ฟาดโดนอากาศอีกครั้ง เพราะหลินตงกลับมาอยู่ข้างหลังนางแล้ว