“เจ้าหนุ่มตัดฟืนเอ๋ย~ ที่เจ้าทำตกคือปืนทองกระบอกนี้ หรือปืนเงินกระบอกนี้กันล่ะ
หรือจะเป็นปืนไร้พ่ายของเจ้านายฉัน?”
เสียงบรรยายประกอบฉากของหลิงเสวี่ยมาได้จังหวะพอดี จนหลินตงหลุดหัวเราะออกมา
แต่คนอื่นไม่กล้าหัวเราะ ในเขตที่พักอาศัยกลับมีปืนโผล่มาพร้อมกันถึงสองกระบอก?
กระบอกไหนกันแน่ที่เป็นของจริง?
หรือว่าทั้งสองกระบอกเป็นของจริง?
ทุกคนรู้สึกใจดิ่งวูบ
พวกเขาไม่รู้ แต่เถียนอี้รู้ดีว่าปืนของตัวเองเป็นของปลอม ส่วนของอีกฝ่ายจะเป็นของปลอมหรือไม่เขาไม่รู้ อย่างไรก็ตาม ของตัวเองเป็นของปลอมแน่นอน
เขาหวงชีวิตตัวเองเหมือนกัน ไม่กล้าเสี่ยงเดิมพัน!
เมื่อครู่ที่ทำตัวบ้าบิ่น ก็เพราะมั่นใจว่าคนที่อยู่ตรงนี้ไม่มีปืน ตอนนี้กลับมีมือปืนโผล่มาอีกคน เขาก็ขลาดขึ้นมาทันที
ถูกปากกระบอกปืนจ่อคออยู่แบบนี้ เขาไม่กล้าขยับแม้แต่นิดเดียว
หลินตงเองก็ไม่รู้ว่าปืนของเถียนอี้เป็นของจริงหรือเปล่า แต่เขาไม่ลนลานเลยสักนิด ต่อให้เป็นของจริง หลินตงก็มั่นใจว่าจะปลิดชีพอีกฝ่ายได้ก่อน ในเสี้ยววินาทีที่นิ้วของมันขยับ
“เป็นอะไรไปล่ะ จะเดิมพันกับฉันสักรอบไหม มาดูกันว่าปืนของใครเป็นของจริง?”
แต่เถียนอี้ถูกปิดปากอยู่ จะพูดได้ยังไง?
เหงื่อไหลพรากจากหน้าผาก ดวงตาเต็มไปด้วยแวววิงวอน ร่างทั้งร่างสั่นเป็นลูกนกตกน้ำ รู้ตัวอีกที กระแสอุ่นร้อนก็ไหลออกมาตรงหว่างขา
“เวรเอ๊ย! ฉันพูดกับแกอยู่ แกยังฉี่รดกางเกงอีก ไม่มีมารยาทเลยจริง ๆ!”
ปัง!
หลินตงทำหน้าหงุดหงิด กระสุนพุ่งทะลุลำคอของเถียนอี้ ก่อนทะลุออกทางท้ายทอย