เฉิงซานชุ่นยืนอยู่บนแท่นสูงเหนือประตูซาเก เบ้าตาเย็นชากวาดมองทั่วสนาม ก่อนสั่งการอย่างเป็นระเบียบว่า “ปีกซ้ายล้อมสกัด ไล่พวกมันเข้าไปในลานบ้าน! พลทหารหน้าไม้เปลี่ยนลูกศร ยิงพวกที่ถืออาวุธก่อน! ผู้ยอมจำนนไม่ฆ่า ผู้ต่อต้านหัวดื้อไม่ไว้ชีวิต!”
สายฝนอาบัติรัวใส่ไม่ขาดสาย กองทหารราบก้าวรุดหน้าอย่างมั่นคง
โจรป่ากว่าสามร้อยชีวิตถูกบีบจนแตกพ่ายถอยหลัก จากประตูซาเกถอยไปจนถึงลานกลาง แล้วยังถูกไล่ต้อนเข้าไปในบ้านเรือนสองข้าง ครั้นถึงตอนนี้จิตใจของโจรเป็นจำนวนมากก็พังทลายสิ้นดี
หลายคนเสียอาวุธทิ้งกอดหัวนั่งลงกับพื้น ร่ำไห้ร้องขอยอมจำนน
เหลยเป่าเห็นว่ากระแสเรื่องสิ้นสุดลงแล้ว ใจเต้นกระวนกระวายเต็มที่ จึงหันหลังวิ่งหนีไปยังเขาหลัง
มันรู้ว่าหลังเขามีอุโมงค์ลับเส้นหนึ่ง หากลอดเข้าไปได้ก็จะรอดชีวิตออกไป
แต่พอเพิ่งพุ่งไปถึงปากทางหลังเขา ก็ได้ยินเสียงหัวเราะเยาะดังแว่วมาจากที่มืด
“โอ๊ะ รีบรุดไปไหนกันหนักนัก?”
แสงไฟลุกสว่างพร้อมกัน หลิวเจานั่งอยู่บนหลังม้า ด้านหลังทหารม้าห้าสิบนายเรียงแถวเป็นแนวตรง หน้าไม้เหนียวพร้อมอาบัติ ปิดกั้นทางหนีไว้อย่างเย็นชา
จางชุนถือทวนยาว บังคับม้าออกจากแถว ตะโกนเสียงหนักแน่นว่า “เหลยเป่า! วางอาวุธแล้วยอมจำนนเสีย ไว้ชีวิตเจ้าไว้!”
เหลยเป่ามองอาบัติเปล่งประกายเยือกเย็นตรงหน้า เข่าอ่อนแรง ขวานผ่าเขาในมือร่วงตกลงพื้นดังเพล้ง
“ผม…ผมยอมจำนน! อย่าฆ่าผม! อย่าฆ่าผม! ผมยอมจำนน!”
เหลยเป่าขาทั้งสองทรุดลงคุกเข่าลงกับพื้นเสียงดัง ความหยิ่งผยองในยามก่อนหายสิ้น
จางชุนชำเลืองมองมัน แล้วโบกมือสั่งว่า “มัดมันเสีย!”
องครักษ์สองนายด้านหลังรุดเข้าไปทันที ลงมือคล่องแคล่วรัดเหลยเป่าแน่นกระชับเหมือนมัดไส้กรอก ยังจงใจใช้เชือกรัดกระบวนพิเศษที่หลิวเจาสอนไว้ให้ แต่เชือกที่รัดกายชายร่างใหญ่เข้มแบบนี้ก็ดูแปลกตาเหลือเกิน