รุ่งเช้าวันรุ่งขึ้น
ฟ้าเพิ่งสาง ก็มีเสียงเคาะประตูดังสนั่น "ตุ๊บ ตุ๊บ ตุ๊บ" ขึ้นมา
ขณะนั้นหลิวเจากำลังจมดิ่งอยู่ในความฝัน
ในความฝันคือพายุหิมะแห่งปีที่สองแห่งศักราชจิ้งคัง ธงบนกำแพงเมืองเปี่ยนจิงล้มลงแช่อยู่ในโคลตม กองทัพเหล็กของจินเหยียบย่ำผ่านประตูจู่เชว่ สุรเสียงร่ำไห้ของราษฎรกลบหลุมฟ้าปิดแผ่นดิน
เขาเพิ่งจะยืนมือไปคว้าอะไรสักอย่าง หูก็ได้ยินเสียงเคาะประตูดังกึกก้อง พร้อมกับสุรเสียงใสหวานของหญิงสาวตะโกนว่า "พี่! รีบลุกขึ้นสิพี่! พี่นั่นแหละบอกว่าวันนี้จะพาหนูออกไปเที่ยวทะเล!"
"……"
หลิวเจาสะดุ้งลืมตาขึ้น ยอดม่านผ้าสีธรรมดาเหนือเตียงคือห้องนอนในที่พำนักของท่านผู้บัญชาการ มิใช่ซากกำแพงพังทลายดังในความฝัน
เขาทาบหน้าผาก หายใจยาวหนึ่งครั้ง ดึงผ้าห่มขึ้นคลุมหัวท่อนบนจนมิดทั้งหน้า พยายามตัดเสียงอึกทึกด้านนอกออกไป
ไม่เป็นผล
"ตุบ ตุบ ตุบ——"
เสียงเคาะประตูไม่เพียงไม่หยุด กลับยิ่งดังขึ้นกว่าเดิม
สุรเสียงของหลิวชูดังแทรกผ่านบานประตูเข้ามา "พี่! หนูรู้น่าว่าพี่ตื่นแล้ว! อย่าแกล้งนอนสิ! ตะวันขึ้นสูงเต็มที่แล้ว พี่นั่นแหละสัญญากับหนูเอง!"
หลิวเจาเหวี่ยงผ้าห่มออก ลุกขึ้นนั่ง เส้นผมรุงรัง แววตายังฝากความหงุดหงิดจากการตื่นค้างอยู่
เขาเข้มขลังขบฟันลง "หลิวชู! ข้ากับเจ้าเป็นศัตรูไม่ร่วมฟ้า!"
เสียงเคาะประตูด้านนอกหยุดชั่วครู่ แล้วสุรเสียงของหลิวชูก็ดังขึ้นอย่างออกนอกหน้ายิ่งกว่าเก่า "พี่ตื่นแล้วสิน่า! ลุกเร็ว ๆ! หนูนัดกับท่านหญิงหลีไว้เรียบร้อยแล้ว วันนี้จะออกทะเลไปด้วยกัน!"
หลิวเจาสูดลมหายใจลึก ๆ กดความหงุดหงิดลง
เมื่อคืนลับลอบปรึกษากับหลี่ฟู่อวิ๋นเรื่องผู้ออกรบและเส้นทางเดินทัพ นอนไม่หลับจนดึกดื่นนัก ตั้งใจจะซ่อนตัวนอนต่อยามเช้านี้ กลับถูกเด็กสาวคนนี้มาปิดประตูเอาไว้