หลี่ฟู่อวิ๋นชี้ไปยังเกาะทางทิศตะวันออกต่อ "บนเกาะมีแร่ทองคำ ตอนนี้ถูกตระกูลผู้มีอิทธิพลในท้องถิ่นยึดครองไว้เป็นส่วนตัว ทหารรักษาการไม่ถึงร้อยนาย
เกาะล้อมรอบด้วยทะเลทั้งสี่ด้าน พวกมันไม่มีทางคิดหรอกว่าจะมีใครข้ามทะเลมาโจมตี"
หลิวเจาตอบรับเพียงเสียงเดียว
สองจุดนี้ เป็นที่ที่เขาเฝ้ามองไว้นานแล้ว
ภูเขาเหล็กเยว่เฮ่อ มีช่างหลอมเหล็กและเทคนิคพร้อมอยู่แล้ว เมื่อยึดมาได้ก็จะผลิตเหล็กได้ทันที ไม่ต้องเริ่มต้นค้นหาจากศูนย์
ทั้งยังอยู่ใกล้เติงโจว ลมตามแล้วสามวันก็ถึง สะดวกในการเติมเสบียง ยึดมาได้ก็ใช้เป็นฐานทัพโพ้นทะเลได้เลย
ส่วนภูเขาทองซาโต้ ผลิตทองคำ
ยุคนี้ทองคำคือสินค้าแข็ง มีทองคำในมือ ย่อมซื้อยุทโธปกรณ์จากต้าซ่งได้มากขึ้น เลี้ยงทหารได้มากขึ้น
ส่วนฝั่งเกาหลีก็ห้ามปล่อยผ่านเช่นกัน
"บริเวณใกล้เมืองแกซองของเกาหลี" นิ้วของหลิวเจาเลื่อนไปยังคาบสมุทรโชเซน "แร่ทองคำกับแร่เหล็ก สายตรวจรายงานว่าอย่างไร"
"กราบท่านผู้บัญชาการ เกาหลีปัจจุบันมีเจ้าแผ่นดินคือหวังไค ราชสำนักถูกไท่ซือหลี่จือเชียนกุมอำนาจไว้ ฝ่ายราชวงศ์เหลือเพียงขุนนางพลเรือนผู้จงรักภักดีไม่กี่คนยังค้ำชูอยู่ สองฝ่ายกำลังแย่งชิงอำนาจกันอยู่ในเงามืด
นอกจากนี้ทหารเกาหลีส่วนใหญ่ถูกส่งไปประจำชายแดนฝั่งจินแล้ว
ทหารรักษาแกซองไม่ถึงหนึ่งหมื่นนาย ส่วนจุดเหมืองข้างแกซองคือโรงหลอมเหล็กและเหมืองทองของราชวงศ์ ทหารรักษาก็ราวแปดสิบถึงร้อยนาย ล้วนเป็นพวกยามเหมือง ไม่มีพลังรบอะไร"
หลี่ฟู่อวิ๋นกล่าวต่อ "แต่ตรงนั้นใกล้ราชธานีเกินไป ถ้าพวกเราลงมือ ราชสำนักเกาหลีย่อมรู้ตัวได้เร็ว แล้วส่งกองใหญ่ยกมา"
"รู้ตัวแล้วจะเป็นอย่างไร" หลิวเจาหัวเราะเยาะเสียงหนึ่ง "พวกเราโจมตีแบบจู่โจม ปล้นเสร็จก็ยกทัพ ไม่ยึดเมืองของมัน พอกองใหญ่มันเดินทางมาถึง พวกเราขึ้นเรือจากไปนานแล้ว"
"อีกทั้งด้วยพลังครอบครัวของมันนิดหน่อย พวกเราทั้งหมดนี้ มันยังไม่แน่ว่าจะสู้พวกเราชนะอีก"