หลิวเจา กางหนังสือลับออกอ่าน อาศัยแสงไฟจากอู่เรือกวาดสายตาไล่อ่านอย่างรวดเร็วจนจบ สีหน้าจากความสงบค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ
“ดังที่คิด ไร้ความสามารถจริง ๆ”
เขาพับหนังสือเก็บอย่างไม่ใยดี แล้วโยนให้ อี้โกว ที่ยืนอยู่ข้างกาย “จางว่านเซียน คิดว่าการยกทัพไปทางตะวันตกตี ไล่จวิน กับ ยิ่นโจว นั้นเป็นทางกว้างไร้ขอบเขต
ไอ้โง่นี่มันกำลังดันตัวเองเข้าไปอยู่ระหว่างสองกำปั้นเหล็กของราชสำนัก
หลิวเกอ ยกทัพลงใต้จาก เจิ้นติ้ง ฮันซื่อจง ยกทัพขึ้นเหนือจาก มี่โจว สองกองทัพล้อมกรอบ จะเอาศีรษะที่ไหนไปชนล่ะ?”
อี้โกว รับหนังสือไว้ แล้วกระซิบถาม “ท่านผู้บัญชาการ แล้วเรายังจะลงมือที่ อำเภอเจียวสุย ตามแผนเดิมหรือ?”
“ไม่เพียงต้องลงมือ แต่ต้องเร็วด้วย”
หลิวเจา หันไปมองทางใต้ เหมือนสายตาจะทะลุรัตติกาลเห็น อำเภอเจียวสุย ได้
“จางว่านเซียน มุ่งไปทางตะวันตก ย่อมดึงกำลังหลักของราชสำนักออกไปหมด แผ่นดินลึกของ แดนเจียวตง บัดนี้จึงโหว่งลง
หากเราไม่ลงมือเสียแล้ว รอเขาพ่ายแพ้ ย่อมเป็นการเหนื่อยเปล่าทั้งบริษัท!”
เขาครุ่นคิดชั่วครู่ แล้วเร่งถ้อยคำ “ส่งคำสั่งถึง หลิวอี้ บอกเขาอย่าให้รวบรวมพลผู้พเนจรแบบชักช้าอีกต่อไป เร่งรุดไปทางตะวันออก มุ่งตรงสู่ เจียวสุย
แล้วส่งคำสั่งถึง จางชุน ที่ หุบเหวอู่หลง ซ่อนตัวมานานเช่นนี้ ก็ถึงเวลาออกมาสูดอากาศบ้างแล้ว
ให้นำกำลังหลักของตนเร่งรุดขึ้นเหนือทันที ประสานกับ หลิวอี้ ต้องยึด เจียวสุย ให้ได้ก่อนทหารเสริมของราชสำนักจะตื่นตัวทัน”
“รับบัญชา!”
“จดจำไว้ หลังยึดเมืองได้ ห้ามรบกวนราษฎร ห้ามสังหารโดยประมาท ทำตามแบบที่ข้าสอนเขามาทุกประการ”
น้ำเสียงของ หลิวเจา หนักขึ้น “สงครามครั้งนี้ไม่ได้รบให้ราชสำนักเห็น แต่รบให้ชาว แดนเจียวตง เห็น”
อี้โกว ประสานมือรับบัญชา แล้วหันหลังก้าวเท้าใหญ่จากไป
———
มุมตะวันออกเฉียงเหนือของ เมืองริมน้ำเผิงไหล ตลอดปีลอยกลิ่นฉุนของดินประสิวผสมกำมะถันจนระคายจมูก