หลิวจิ้งหมิงพยักหน้าเบา ๆ เป็นสัญญาณให้บุตรเล่าต่อไป
"ครั้งนี้ลูกได้ปะทะกับทหารเหลียวอย่างต่อหน้าตะหาย ต่อสู้กันสูสีหลายครา
แม้จะได้รับชัยเล็ก ๆ มาบ้าง แต่ความหวาดระแวงในใจของลูกกลับหนักขึ้นยิ่งกว่าเดิม" หลิวเจากำหมัดสองหัตถ์แน่น
"พวกคนเหลียวนั้น ก็เพียงมือสม้ำของพวกคนจินเท่านั้น ราชธานีถูกตีพังทลาย แต่ทัพที่เหลือแตกพ่ายเพียงเท่านี้
ยังสามารถตีทหารต้าซ่งของเรานับแสนคนให้แตกยับ บิดาทราบหรือไม่ว่าสิ่งนี้แปลว่าอะไร?"
มิทันที่บิดาจะเอ่ยตอบ หลิวเจาก็กล่าวต่อด้วยน้ำเสียงรวดเร็วเหลือเกิน "สิ่งนี้แสดงว่ากำลังทหารของต้าซ่งเราเสื่อมโทรมถึงขีดสุดแล้ว!
สำนวนโบราณว่าไว้ มังกรย่อมไม่อาจอยู่ร่วมกับงูได้ เมื่อคนจินค้นพบว่าต้าซ่งเราช่างเลวกว่าแม้แต่ต้าเหลียวที่พวกเขาเองพังทลาย อ่อนแอเช่นนี้ พวกเขาจะทำเช่นไรล่ะ?"
หลิวจิ้งหมิงขมวดคิ้วแน่น ริมฝีปากเผยออกมาโดยไม่ทันตรึกตรอง "ย่อมกลืนกินมันลงไปพร้อมกันสิ้นดี……"
เสียงคำพูดเพิ่งจะตกลง สีหน้าของท่านกลับเปลี่ยนพลัน สูดลมหายใจเข้าลึก "ฮืม! เจาเอ๋ย เจ้าหมายความว่า……"
"ใช่แล้ว!" ดวงตาของหลิวเจาแจ่มชัดเฉียบคม จ้องตรงเข้าหาบิดา
"เมื่อคนจินย่อยสลายแผ่นดินของเหลียวได้ บ่มเพาะทหารหลวงเสร็จสิ้น พวกเขาย่อมหันคมดาบมาที่ต้าซ่งเราแน่นอน โทษฐานที่หนึ่งไม่อาจหลับสบายใกล้เคียงข้างเสือร้ายได้!"
มือของหลิวจิ้งหมิงเริ่มเหงื่อชื้น ทวนคำขึ้นโดยสัญชาตญาณ "แต่……ระหว่างซ่งกับจินมิได้ทำสัญญาพันธมิตรกันแล้วหรือ?"
"บิดา! ผู้แข็งแกร่งย่อมฉีกสัญญาทิ้งได้ทุกเมื่อ มีแต่ผู้อ่อนแอเท่านั้นที่ยึดสัญญาไว้เป็นเครื่องรางของขลัง"
หลิวเจาหัวเราะเยาะหนึ่งครั้ง "ลูกคาดว่า ไม่เกินสามถึงห้าปี เมื่อคนจินย่อยแผ่นดินเหลียวเสร็จ พวกเขาย่อมลงมือกับต้าซ่งแน่