หลิวเจาโยนตัวลงจากหลังม้า ส่งบังเหียนให้บ่าวผู้น้อยที่วิ่งมารับ แล้วเอ่ยถามว่า “ท่านล่างหวง บิดามารดาอยู่ที่บ้านหรือไม่”
“อยู่ อยู่ อยู่!” ท่านล่างหวงพยักหน้ารัว ก้มเอวโค้งลงลึก “ท่านท่านเพิ่งกลับจากเยี่ยมมิตรที่เมืองเย่เซี่ยนเมื่อวานซืน ยามนี้ยังเอ่ยถึงท่านกับท่านฮูหยินอยู่เลย!”
พูดจบก็หันหลังวิ่งเข้าไปในลานบ้าน วิ่งไปตะโกนไปพร้อมกัน “ไต้หลางกลับมาแล้ว! ท่านท่าน ท่านฮูหยิน ไต้หลางกลับมาแล้ว!”
เสียงเรียกดังผ่านกำแพงกั้นลานหน้า ตรงดิ่งไปสู่เรือนใน หลิวเจานำอี้โกวและพวกเดินเข้าไป เท้าย่ำบนแผ่นหินสีเขียวอันคุ้นเคย ทุกต้นหญ้าทุกใบไม้ในลานบ้านไหลบ่าขึ้นมาพร้อมความทรงจำ
แม้เขาจะมาจากอีกภพหนึ่ง มาครองร่างนี้ แต่ความทรงจำสองชาติมาบูรณาการเป็นหนึ่งเดียวแล้ว แลเห็นลานเรือนเช่นนี้ แม้ใจจะมีความรู้สึกแปลกตาขัดมุมอยู่บ้าง แต่สิ่งที่มากกว่ากลับเป็นความอบอุ่นของการได้กลับบ้าน
เพิ่งล้ำประตูสองผ่านไป ก็เห็นชายหญิงคู่หนึ่งรีบรุดออกมารับ ชายวัยใกล้ห้าสิบ นุ่งโจ้งกรองสีคราม ใบหน้าผอมกร้าว มีหนวดยาวสามเส้นใต้คาง ช่างเป็นบิดาหลิวจิ้งหมิงนั่นเอง
ข้างกายหญิงสวมกระโจมบริวาร ขมับขาวโพลนเพิ่มขึ้นเป็นประปราย เบ้าตาแดงก่ำ ช่างเป็นมารดานางท่านลี่
หลิวเจาเห็นดังนั้น หัวใจพลุ่งอบอุ่น รีบก้าวเร็วสองสามที คะนำร่างลงกราบพื้นด้วยเสียง “โพลบ” แล้วกล่าวเสียงหนักแน่นว่า “ท่านบิดา ท่านมารดา บุตรกลับมาแล้ว”
“เจาเอ๋ย!” นางท่านลี่เห็นบุตรเมื่อใด น้ำตาไหลพรากลงทันที ก้าวเข้ามาสองสามทีประคองแขนเขาขึ้น ไล่สายตามองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าไม่หยุด
“กลับมาได้ก็ดีแล้ว… ช่วงก่อนได้ยินว่าเกิดสงครามขึ้นทางเหนือ กองเทียนอู่จวินยกไปแนวหน้า ข้ากับบิดาเจ้าลุ้นกันทั้งกลางวันกลางคืน หวั่นเกรงว่าเจ้าจักมีภัยอันใด…”