หลิวเจายืนอยู่ข้างประตูวัด ฟังเสียงกีบม้าดังคล้ายฟ้าร้องที่มุ่งเข้ามาใกล้ มุมปากชักยิ้มเย็นเยียบ
"เข้าท่า! เหล่าสัตว์ต่ำช้าพวกนี้ ถูกยั่วโมโหจนโกรธซะจริง ถึงกับทิ้งกระบวนทัพพื้นฐานไปเสียสนิท"
เขาหันกายกลับอย่างรวดเร็ว มองดูพวกพ้องที่เตรียมพร้อมอยู่บนกำแพงและในลานวัด แล้วเอาทวนในมือโต้ลงพื้นหนักหน่วง
"พวกเราโว้ย! ฟังคำสั่งข้า!"
"แถวหน้ามือทัณฑ์ ตั้งมั่น! ไม่มีคำสั่งจากข้า ห้ามยิงพร่างพรายเด็ดขาด! จับหน่วงเป่ยเกาทัณฑ์ในมือให้มั่นเข้าไว้ รอพวกมันเข้าในระยะ 50 ก้าวค่อยยิง!"
"แถวหลัง เตรียมทัณฑ์ที่เหนี่ยวเชือกไว้ให้พร้อม! แถวหน้ายิงแล้ว ส่งขึ้นไปทันที! วันนี้พวกเราจะใช้ทัณฑ์หนักในมือนี่แหละ สอนให้เหล่าหมาเหลียวรู้ซะบ้างว่าอะไรคือการบดขยี้ด้วย 'ภูมิปัญญา'"
เสียงกีบม้าม้วนหมุนพุ่งตรงเข้ามายังวัดร้างเก่าแห่งนี้
หลิวเจาหรี่ตาลง มองมหาศาลทหารม้าที่พุ่งทยานเข้ามา ในใจนับระยะอย่างเงียบ ๆ
100 ก้าว
80 ก้าว
ทหารม้าเหลียวบางส่วนเริ่มโยนธนูแบบกระจัดกระจาย ลูกศรพุ่งโค้งผ่านฟ้าร่วงลงบนตัวทหารทัณฑ์บนกำแพง แต่น่าเสียดาย เสียงดังกระทบติ้ว ๆ กลับไม่มีอะไรทะลุเกราะได้เลย
60 ก้าว
เขามองเห็นนายร้อยเหลียวที่พุ่งนำอยู่หน้าสุด ใบหน้าเต็มไปด้วยมันนวล มือกวาดดาบโค้ง ปากยังคำรามลั่น
50 ก้าว
ถึงแล้ว!
"ยิง!"
หลิวเจาตะโกนกึกก้อง
บนกำแพง ทัณฑ์หน่วงเป่ยเกาที่เหนี่ยวเชือกไว้กว่าร้อยกระบอก แทบปล่อยเสียงหึ่งทุ้มต่ำออกมาพร้อมกันในชั่ววูบเดียว เชือกทัณฑ์หนาอ้วนสะบัดกลับอย่างรุนแรง ผลักลูกทัณฑ์ยาวราวหนึ่งศอกพุ่งออกไปด้วยความเร็วน่าสะพรึง