แม่ทัพผู้นำหน้าที่สุด สวมเกราะเงินเกล็ดเหล็กคลุมทั้งตัว ขี่ม้าตัวใหญ่สูงสง่า มิใช่ผู้ใดอื่น หากคือแม่ทัพหน้าของกองขวาแห่งทัพเหลียว ผู้ซึ่งต่อมาเกรียงไกรนามกระฉ่อน ผู้บัญชาการกอง "หยวนจวิน" — กัวเยาฉือ
กัวเยาฉือควบม้าหยุดยืนหน้าศาลาร้าง ทอดสายตามองศพเกลื่อนกลาดเต็มพื้น คิ้วขมวดมั่น
"ท่านแม่ทัพ พิจารณาจากรอยแผลเถิบ ล้วนเป็นบาดแผลจากเกาทัณฑ์ทะลวงเกราะทั้งสิ้น!"
ทหารองครักษ์คนหนึ่งโดดลงจากม้า ตรวจสอบอยู่ครู่หนึ่ง แล้วรายงานด้วยสีหน้าเคร่งเครียดว่า "ทุกศพถูกยิงนัดเดียวขาดใจตาย แรงหนักหน่วงน่าทึ่งยิ่ง มีแต่หน่วงเป่ยเกาทัณฑ์ของทัพซ่งเท่านั้นที่บาดแผลเช่นนี้ได้ ดูจากลักษณะลูกศรที่ถูกดึงออกมา ผิดพลาดมิได้!"
กัวเยาฉือโดดลงจากม้า เดินไปยังศพทหารเหลียวตนหนึ่ง มองเกราะเหล็กที่ถูกเจาะทะลุฉาบฉาย แววตาแทรกความตกตลึง
"ฮึ การยิงพร้อมกันปานนี้โหดเหี้ยมเยี่ยงนี้ ย่อมเป็นหน่วงเป่ยเกาทัณฑ์แน่แท้ หาใดสงสัย แต่ทว่าเขามีหน่วงเป่ยเกาทัณฑ์มากมายถึงเพียงนี้หรือ
จากข้างเคียงนี้ดูเถิบ ผู้ที่ซุ่มซ่อนอยู่ในศาลาร้างเมื่อครู่ ย่อมเป็นปลาตัวโตก้องใหญ่สินา" เขาเอ่ยเสียงเรียบ
ลุกขึ้นยืน หมุนสายตามองรอบด้าน เหลือเพียงศพทหารเหลียวนับร้อยเกลื่อนกลาด ผู้คนลับลายไปแต่ไกล
"เสียดาย รอดหนีไปได้" แม่ทัพรองข้างกายกล่าวด้วยความแค้นใจ
กัวเยาฉือหัวเราะเยาะเสียงเย็นชา ชี้ไปยังธงชิ้นหนึ่งที่ร่วงหล่นอยู่เกลือกกลิ้งบนพื้น "เจ้าลองดูสิ่งนั้นสิว่าเป็นสิ่งใด"
แม่ทัพรองหยิบธงขึ้นมา เมื่อเห็นตัวหนังสือบนธงก็สีหน้าเปลี่ยน "เทียนอู่? นี่มันกองทหารรักษาพระองค์ของจักรพรรดิซ่งกระมล!"
"เดิมเราเข้าใจว่ากองเทียนอู่จวินเป็นแค่หมอนปักลายปักทอง เป็นเพียงแถวทหารแห่แหนแสดงฐานันดรของฮ่องเต้ซ่งเท่านั้น มิคาดคิดว่า......"