เมื่อเห็นว่าหลิวเจารับฟังคำของตน หลิวจิ้งหยวนจึงโล่งใจ นั่งลงบนเก้าอี้เดิม ยกถ้วยชาขึ้นจิบหนึ่งอึก กดอารมณ์ร้อนรนเมื่อครู่นี้ลง
เขาใคร่ครวญชั่วครู่ แล้วเงยหน้ามองหลิวเจา กล่าวช้า ๆ ว่า "แต่เรื่องที่เจ้าว่านั้น ก็ไม่ได้เป็นไปไม่ได้ทั้งหมด ตอนนี้ยังไปแผ่นดินนานกั๊กไม่ได้ พวกเราก็เปิดศึกที่อื่นก่อนได้"
"โอ้? อาสองมีแผนงานในใจหรือ?" ดวงตาหลิวเจาเป็นประกาย
"โครยอ"
หลิวจิ้งหยวนวางถ้วยชาลง นิ้ววาดเส้นเลื่อนลอยบนโต๊ะ
"โครยออยู่ใกล้เติงโจว ถ้าลมหน้านิ่ง สักวันคืนหนึ่งก็ถึง
และโครยอสายหวั่งในยามนี้ ภายนอกดูเป็นประเทศ แท้จริงแล้วแข็งนอกบางใน
กองทัพทั้งมวลรวมศูนย์อยู่ที่ไคเคียง การป้องกันแคว้นต่าง ๆ หลวมโหลงเหลือเกิน โดยเฉพาะทางทะเล แทบไม่มีนาวาที่จับต้องได้เลย"
เขาหยุดครู่หนึ่ง แล้วกล่าวต่อ "โดยเฉพาะเกาะทามรอ หรือที่พวกเรามักเรียกว่าเกาะเจ้อโจวนั่นเอง ลอยอยู่โดดเดี่ยวกลางทะเลทางใต้ของโครยอ
บนเกาะมีเพียงไม่กี่พันครัวเรือน ทหารรักษาก็ไม่กี่ร้อยนาย เป็นแต่พวกทหารเฝ้าเหมืองกับพวกคนเลี้ยงสัตว์ที่ไม่เคยออกรบ พวกเรายึดลงไป ง่ายดังพลิกฝ่ามือ"
"เกาะเจ้อโจว..." หลิวเจาใคร่ครวญ
ก่อนหน้านี้เขาก็เคยคิดถึงโครยอ แต่สายตามุ่งไปที่เหมืองทองกับเตาหลอมเหล็กแถบไคเซิงเสียมากกว่า ไม่ได้ไตร่ตรองเรื่องเกาะเจ้อโจวอย่างจริงจังเลย
"เกาะนี้ช่างเป็นสถานที่อันประเสริฐนัก"
หลิวจิ้งหยวนเห็นเขาเริ่มใจลอย จึงหยิบยกขึ้นเล่าอย่างละเอียด "เกาะเจ้อโจวตั้งอยู่ในจุดยุทธศาสตร์ ขวางกั้นอยู่กลางระหว่างเติงโจวกับแผ่นดินนานกั๊ก พอพวกเรายึดไว้ได้ สร้างท่าเรือ ก่อค่ายปราการขึ้น ภายหลังเดินทางไปนานกั๊กก็มีที่พักทัพกลางทาง
จัดหาเสบียง พักฟื้น ล้วนสะดวก ไม่ต้องทนลอยลำเลียงสามวันสามคืนเป็นเที่ยวอีกต่อไป พอฤดูใบไม้ผลิปีหน้าลมมรสุมเป็นใจ ค่อยออกจากทามรอมุ่งสู่คิวชู มั่นคงกว่านัก"