เมื่อหลิวจิ้งหยวนได้ยินหลิวเจาว่าเช่นนั้นก็วางใจลงได้
งั้นท่านลุงสองก็เห็นชอบที่จะช่วยข้าดูแลกองเรือรบน้ำแล้วสินะ
"ได้!"
หลิวจิ้งหยวนตบอกเสียงโครม "เอาเลย! เรือรบของลุงสิบสามหลวง พี่น้องนักรบอีกหลายร้อยชีวิต รวมถึงทรัพย์สินที่สะสมมาทั้งชีวิต ข้ายกให้เจ้าหมด!
เรื่องกองเรือน้ำเจ้าฝากไว้กับลุงได้ ลุงการันตีจะฝึกให้เก่งกาจกว่าใคร ไม่ต้องพูดถึงการตีเกาหลีหรือตีญี่ปุ่น แม้วันหน้าเจ้าจะยกทัพตีเปี่ยนจิง ลุงก็ยอมเป็นกองหน้านำทางให้!"
หลิวเจาก็ยิ้มออกมา
เมื่อมีท่านลุงสองเข้าร่วม จุดอ่อนเรื่องกองเรือน้ำก็ถูกเสริมขึ้นมาได้ในทันที
"แล้วฝั่งเกาะเจ้อโจว ท่านลุงว่าเมื่อไหร่จึงจะลงมือได้พอเหมาะ?" หลิวเจาถาม
"ยิ่งเร็วยิ่งดี" หลิวจิ้งหยวนตอบทันควันโดยไม่ต้องคิด "เดี๋ยวนี้จากเติงโจวออกไปยังแดนตานหลัว แม้ลมปะทะหน้าก็ใช้เวลาเพียงเจ็ดแปดวันก็ถึงแล้ว
คนเกาหลีย่อมไม่คิดว่าพวกเราจะยกมาตีช่วงเวลาแบบนี้ ต้องตีให้เขาพลาดท่าจนจับตัวไม่ทัน พอยึดตานหลัวได้แล้ว ค่อยค่อยๆ จัดการจุดเหมืองแร่รอบนครไคเชิงก็ได้"
"ได้!" หลิวเจาพยักหน้า "งั้นเมื่อกลับไปเราก็ปรับแผนการกำลังกันใหม่ กองทหารหนึ่งหมื่นสองพันที่เตรียมไว้ตีญี่ปุ่น ยกทัพเช่นเดิม เปลี่ยนเป้าหมายเป็นตานหลัวแทน
ท่านลุงสองเป็นแม่ทัพใหญ่ พากองเรือของท่านตามหลังไปเตรียมบรรทุกสินค้า"
"ไม่มีปัญหา!"
หลิวจิ้งหยวนรับคำอย่างติดใจ "เรื่องนี้ฝากไว้กับลุง การันตีว่าแน่นอนทุกประการ ภูมิประเทศบนเกาะลุงคุ้นเคยดี ไปมาก็ไม่ใช่ครั้งหนึ่งสองครั้ง ตรงไหนสามารถขึ้นบกได้ ตรงไหนมีทุ่งเลี้ยงสัตว์ ตรงไหนมีเหมืองแร่ ลุงรู้ทะลุปรุโปร่ง"
ทั้งลุงและหลานเอาแผนที่ทะเลมาคลี่ออก ปรึกษากันอย่างละเอียดอีกพักใหญ่ ทั้งจุดยกพลขึ้นบก การวางกำลังทหาร และการป้องกันภายหลัง ยิ่งคุยยิ่งเข้าอกเข้าใจกัน ยิ่งวางแผนยิ่งละเอียดลออ
นอกห้องโถงเรือ ลมทะเลพัดมาเป็นระยะ คลื่นซัดปะทะตัวเรือสั่นเคลือบเบา ๆ แต่หัวใจของคนทั้งสองในห้องโถงกลับลุกโชนเลือดเดือด
เกาหลีปีเสวียนเหอที่สี่ คงจะต้องลำบากยิ่งนัก
————