เขาสูดลมหายใจลึก ไม่ถือสากับพ่อเฒ่าผู้เป็นบิดา แล้ววกกลับเข้าเรื่อง "เมื่อเขาต้าเจ๋อมีแร่เหล็ก ทุกอย่างก็ง่ายขึ้น
ข้าจะไม่ก้าวก่ายกิจการของทางบ้าน เพียงแต่ช่างตีเหล็กบนเขาจิงฉีของข้า ข้าจะให้คนพาไปส่วนหนึ่ง เพื่อก่อตั้งโรงตีอาวุธ
แล้วคัดช่างฝีมือจากบรรดาผู้ลี้ภัยในหุบเขาอู่หลง ส่งไปยังเขาต้าเจ๋อ โดยเฉพาะการหลอมดาบ ทวน และเสื้อเกราะ"
หลิวจิ้งหมิงพยักหน้า "ได้ ฝั่งเขาต้าเจ๋อ เราจะให้อาฟูจัดคนรับ เจ้าส่งคนที่ไว้ใจได้ไป จดจำไว้ ตำแหน่งถ้ำแร่ต้องไม่ให้คนรู้มากเกินไป หากวันหน้าแคว้นเจียวตงเกิดความปั่นป่วน ที่นั่นจะเป็นทางถอยและทุนสำรองของตระกูลหลิวเรา"
หลิวเจาพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย ครุ่นคิดชั่วครู่แล้วเอ่ยต่อ "นอกจากเหล็กแล้ว เสบียงก็เป็นปัญหาเช่นกัน
แต่แรกข้าคิดว่า ครั้งคราวค่อยบุกปล้นตระกูลใหญ่สักแห่ง พอมีพอกินก็พอ ค่อยพัฒนานาทหารช้า ๆ ภายหลัง
แต่บัดนี้ท่านให้จางว่านเซียนก่อกบฏก่อนกำหนด ทำลายแผนการของข้าเสียแล้ว เมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าจึงมิอาจทิ้งชุดยศข้าราชการนี้ในที่โจ่งแจ้งได้
เบื้องหน้าต้องยังคงเป็นเขี้ยวเล็บที่ซื่อสัตย์ที่สุดของราชสำนัก
เมื่อข้ายึดมั่นฐานที่มั่นได้ถาวรแล้ว ค่อยเปิดเผยการ์ดใบนี้ก็ยังไม่สาย"
"ดี เจ้ามีแผนในใจเป็นพอ ตระกูลหลิวเราช่วยเจ้าได้ก็เพียงเท่านี้ ในเขตแคว้นเจียวตงเรายังพอมีหน้ามีตา แต่หากพ้นเขตแดนนี้ไปแล้ว ก็ดั่งมังกรจมตะพักน้ำตื้น นับจากนี้ ทุกอย่างขึ้นอยู่กับเจ้าเองทั้งสิ้น!"
หลิวจิ้งหมิงตบไหล่บุตรชาย แล้วเดินออกไปพร้อมประสานมือไพล่หลัง
จากนั้นหลิวเจานำบริวารมารอบตัวขึ้นสู่เขาจิงฉี เหลือบมองแถวทหารใหม่ที่กำลังฝึกซ้อมอยู่เป็นแถวเป็นแนว ทั้งแบบที่หลิวเจานำมาจากยุคหลัง และวิชาฝึกทหารแบบปัจจุบันของราชวงศ์ซ่ง สลับกันฝึก!