เสียงเพลงดับลง ท้องทุ่งเหลือเพียงเสียงลมพัดระลอกข้าวสาลีพลับพลาย และเสียงล้อเกวียนคานกลิ้งทับเส้นทางดิน
ไม่มีผู้ใดเอ่ยวาจา
อี้โกวเช็ดหน้าแล้วปาดความชุ่มชื้นที่หางตาออก ยิ้มกว้างแต่น้ำเสียงกลับอึดอัด “ไอ้เชลยศักดิ์ ร้องจนแม่ทหารใจอื้นไปหมด... พอตั้งหลักได้เมื่อไหร่ แกจะต้องกลับไปเยี่ยมแม่ของแกให้ได้จริง ๆ”
ซานชุ่นตบไหล่เขาเบา ๆ ปลายจมูกของตนก็แดงก่ำ “เยี่ยม ต้องเยี่ยมทุกคน พวกเรารอดกลับมาได้ ก็ต้องกลับบ้านไปอย่างสง่างาม”
มือของจางชุนที่กำบังตะหลุดสั่นระริก เขามองไปยังทิศที่ควันจากเตาไฟลอยขึ้นแดนไกล ที่นั่นคือหมู่บ้านจางของเขา
วันที่จากบ้านมา ร่างของมารดายังแข็งแรง บัดนี้ผ่านไปร่วมปี ไม่อาจรู้ได้เลยว่าไม้เท้าปลายนั้น ยังคงพิงอยู่ที่ขอบประตู รอให้เขาผลักประตูเข้าไปหรือไม่
หลิวเจาขี่มารออยู่ยอดเนิน มองภาพเบื้องล่างนั้นโดยไม่เอ่ยประโยคใด
เขายกมือขึ้นลูบดาบประจำกายที่เอว กล่าวเสียงหนักแน่นว่า “สั่งการลงไป หาที่พักแคมป์บนลานเนินที่กำบังลมเบื้องหน้า
วันนี้ไม่เดินทางต่อแล้ว ขุดหลุมตั้งหม้อ จัดการอาหารการกิน ให้พี่น้องทหารได้พักผ่อนกันให้เต็มที่ พรุ่งนี้ยามฉิวต้องออกเดินทางตรงเวลา”
สั่งการเสร็จ หลิวเจาก็ขี่มารไปยังด้านข้างของกองทัพ เรียกจางชุนที่ยังจมอยู่ในความรู้สึกถึงบ้านเกิด
กล่าวเสียงหนักแน่นว่า “จางชุน บ้านเจ้าอยู่แถวนี้ใช่หรือไม่? คราวก่อนร้องเพลงเสียงหนึ่ง ข้าเห็นว่าดวงวิญญาณของเจ้าแทบร่วงหล่นจนหายากเหลือเกิน”
จางชุนถูกเบิกเนื้อเผาไว้จนหน้าแดงซ่าน ใบหน้าคร่ำครำที่ผ่านการสั่งสมมานานนั้นเปล่งสีเลือดทันที กระสับกระส่ายลูบหวายม้าในมือ กล่าวเสียงต่ำ
“สายตาผู้บัญชาการแหลมคมเหลือเกิน... บ้านเกิดของกระหม่อมอยู่หมู่บ้านจางเบื้องหน้าไม่ถึงสิบลี้ ผม... หาไปเพียงแวบเดียวห้าปีไม่ได้กลับมา จริง ๆ แล้วไม่ทราบเลยว่าที่บ้านบัดนี้...”