พูดถึงทางด้านลู่จิ่งชวน ตอนบ่ายขณะจัดการงานอยู่ที่หน่วยขนส่ง เขากลับใจลอยไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เผลอมองเหม่อไปในอากาศเป็นระยะ มุมปากก็ยกขึ้นโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างอยู่คนเดียว
หัวหน้าหน่วยขนส่งจางเว่ยปิงเห็นท่าทางของเขา ก็เอ่ยแซวขึ้นว่า “เป็นอะไรไป? เก็บเงินก้อนโตได้หรือไง วันนี้นายแปลกไปมากเลยนะ!”
ลู่จิ่งชวนเงยหน้าขึ้น ดวงตาเป็นประกายเจิดจ้า ก่อนจะตอบตรง ๆ ว่า “อีกไม่นานผมก็จะมีเมียแล้ว”
“หา? จริงหรือเปล่า อย่ามาหลอกอาจารย์เชียวนะ รอบตัวนายไม่มีแม้แต่ยุงตัวเมีย แล้วทำไมออกไปข้างนอกตอนเที่ยง กลับมาถึงมีแฟนได้ล่ะ?” จางเว่ยปิงพลันสนใจขึ้นมา รีบขยับเข้าไปถาม
ลู่จิ่งชวนยิ้มแฉ่ง “วันนี้ผมเจอผู้หญิงคนหนึ่ง สวยมาก ถูกใจผมสุด ๆ ผมอยากแต่งเธอมาเป็นเมีย”
จางเว่ยปิงถึงกับพูดไม่ออก นี่มันคำพูดที่มีแต่คนทึ่ม ๆ ถึงจะพูดออกมาได้ เจอผู้หญิงสวยคนหนึ่งก็อยากให้มาเป็นเมียตัวเองเสียแล้ว