แต่บางคนก็เหมือนสมองมีปัญหาจริง ๆ
ภาพนี้บังเอิญเข้าตาหลี่เสวี่ยถิงพอดี เธอจึงกลอกตาใส่อย่างแรงทันที
ซูชิงหว่านแอบคิดในใจว่า ผู้หญิงคนนี้เป็นอะไรนักหนา ชอบกลอกตาอยู่เรื่อย ไม่กลัวลูกตาค้างจนกลอกกลับไม่ได้หรือไง
ซูชิงหว่านเห็นแล้วรู้สึกขัดตาเหลือเกิน จึงเอ่ยขึ้นว่า “ปัญญาชนเยาวชนหลี่ กลอกตาจนแทบจะขึ้นไปถึงฟ้าอยู่แล้ว คราวหน้าระวังหน่อยนะ เดี๋ยวกลอกจนมีปัญหาขึ้นมาจริง ๆ”
หลี่เสวี่ยถิงมองซูชิงหว่านอย่างตกตะลึง คงนึกไม่ถึงว่าซูชิงหว่านจะพูดตรงขนาดนี้
เธอพูดอย่างขุ่นเคืองว่า “ซูชิงหว่าน เธอ...”
“เธออะไรของเธอ ปัญญาชนเยาวชนเฉินก็แค่ช่วยฉันถือของเอง ฉันไปทำอะไรให้เธอไม่พอใจ ถึงได้กลอกตาใส่ฉันโตขนาดนั้น ดูแล้วน่าขนลุกชะมัด” จู่ ๆ ซูชิงหว่านก็รู้สึกว่าการโต้กลับจนอีกฝ่ายพูดไม่ออกนี่สะใจไม่น้อย
เฉินหยางชะงักฝีเท้า ก่อนหันกลับไปปรายตามองหลี่เสวี่ยถิงอย่างเย็นชาโดยไม่พูดสักคำ แล้วเดินต่อไป วางถุงผ้าไว้หน้าห้องพักของปัญญาชนเยาวชนหญิง ซูชิงหว่านกล่าวขอบคุณ เขาก็หันกลับไปทางที่พักของปัญญาชนเยาวชนชาย