จู่ ๆ เธอก็ได้ยินเสียงล้อจักรยานหมุนอยู่ไม่ไกลด้านหลัง จึงขยับหลบไปชิดข้างทาง เปิดช่องให้จักรยานผ่านไปก่อน
ทว่าจักรยานด้านหลังกลับไม่มีทีท่าว่าจะแซง ยังคงตามเธอมาในระยะไม่ใกล้ไม่ไกล
ซูชิงหว่านใจหายวาบ ยิ่งคิดก็ยิ่งกระวนกระวาย ฝีเท้าจึงเร่งเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว เธอเทียบตำแหน่งกับลักษณะบ้านที่สอบถามมาในตอนกลางวัน แล้วก็จำได้ทันทีว่าบ้านข้างหน้าเป็นบ้านของหัวหน้ากองผลิต
เธอรีบสาวเท้าไปถึงหน้าประตูบ้าน ยกมือเคาะอย่างร้อนใจ “หัวหน้ากองผลิตอยู่บ้านไหมคะ? หัวหน้ากองผลิตอยู่บ้านไหมคะ?”
คนในบ้านได้ยินเสียงเคาะประตูถี่รัว ก็พลันเกิดเสียงขยับข้าวของขึ้นทันที
ประตูรั้วเปิดออกดังเอี๊ยด ป้าคนหนึ่งวัยราวห้าสิบยื่นหน้าออกมา พอเห็นซูชิงหว่านมีสีหน้าตื่นตระหนก ก็รีบถามด้วยความเป็นห่วง “อ้าว หนู เป็นอะไรไปจ๊ะ?”
ตอนนี้ซูชิงหว่านไม่มีเวลามาสนใจมารยาท เธอเบี่ยงตัวแทรกไปยืนข้างป้า แล้วยื่นมือคล้องแขนอีกฝ่ายไว้ “คุณป้าคะ มีคนตามหนูมา หนูกลัวค่ะ”