อาหารค่ำคืนนี้จัดเต็มเป็นพิเศษ ทั้งหมูตุ๋นน้ำแดง ซุปไก่ป่า และกระต่ายตุ๋นน้ำแดง แม้แต่ถังเสี่ยวเทียนที่ไม่เคยขาดแคลนอาหารหรือเสื้อผ้าตั้งแต่เด็กก็ยังตกตะลึง ชนบทสมัยนี้กินดีกันขนาดนี้เลยหรือ?
คืนนั้นเขากับซู่อี้อันพักอยู่ในห้องของลู่จิ่งชวน แม้ซู่อี้อันจะอยากนอนกับคุณอามาก แต่ตอนนี้ก็ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่ปล่อยให้ซูชิงหว่านกลับไป
ระหว่างทางกลับบ้านพักปัญญาชนเยาวชน ซูชิงหว่านถามลู่จิ่งชวนว่า “พี่จิ่งชวน พี่จะคิดไหมว่าฉันเป็นตัวปัญหา?”
ลู่จิ่งชวนจับมือเธอไว้ ลูบหลังมือขาวผ่องของเธอเบา ๆ “พูดอะไรไม่เข้าท่าแบบนั้น? เสี่ยวเทียนยอมลงชนบทมาเพื่อเธอ แสดงว่าเขาดีกับเธอ ครอบครัวของเขาก็ดีกับเธอ ทุกคนเห็นเธอสำคัญมาก มีครอบครัวคุณน้าที่ดีกับเธอขนาดนี้ พี่ดีใจจะตาย”
ซูชิงหว่านเองก็คิดเช่นนั้น ครอบครัวคุณน้าดีกับเธอจริง ๆ ตั้งแต่เล็ก ในบ้านมีเธอเป็นผู้หญิงอยู่คนเดียว พวกพี่ชายทั้งหลายต่างรักและทะนุถนอมเธอ คอยดูแลจนเติบโต แม้บ้านคุณน้าจะอยู่ไกล แต่ก็ส่งอาหารทะเลสารพัดมาให้เธออยู่เสมอ พอถึงช่วงปีใหม่ที่ได้พบกัน คุณน้าก็ให้ทั้งอั่งเปา เสื้อผ้าชุดใหม่ และของขวัญต่าง ๆ ไม่ขาดมือ หัวใจของเธอพลันสงบลง