ในจังหวะนั้นเอง หัวหน้ากองก็เดินเข้ามาพร้อมไพล่มือไว้ด้านหลัง สีหน้าเคร่งขรึม ดูท่าคงได้ยินคำบ่นของพวกปัญญาชนที่ลงชนบทแล้ว คิ้วจึงขมวดแน่นกว่าเดิม
“พวกเธอมาที่นี่เพื่ออะไรกัน? ก็เพื่อพัฒนาชนบท ไม่ใช่มาเสวยสุข” หัวหน้ากองขึ้นเสียง น้ำเสียงดังกังวานและหนักแน่น
“ฉันเป็นหัวหน้ากองธงแดงของพวกเรา ชื่อลู่เจิ้นปัง ถึงลานพักของปัญญาชนจะทรุดโทรมไปหน่อย แต่นี่ก็คือสภาพความเป็นอยู่ของชนบท พวกเธอเลือกลงชนบทแล้ว ก็ต้องเตรียมใจลำบาก ขอแค่ตั้งใจทำงาน ไม่สร้างปัญหาให้กอง พวกเราก็จะปฏิบัติต่อทุกคนอย่างเท่าเทียม ไม่ลำเอียงกับปัญญาชนที่ลงชนบท”
เมื่อได้ฟังคำพูดของหัวหน้ากอง พวกปัญญาชนก็พากันเงียบลง
ซูชิงหว่านเองก็ครุ่นคิดตาม เธอรู้ว่าหัวหน้ากองพูดไม่ผิด