คนสุดท้ายที่เดินออกมาเป็นปัญญาชนชาย อายุราวยี่สิบปี หน้าตาขาวสะอาด แต่หว่างคิ้วกลับฉายแววเบื่อหน่ายเกียจคร้าน
เขาสวมเสื้อเชิ้ตเก่าสีเทาอมฟ้าที่ไม่ค่อยพอดีตัว ปกเสื้อเริ่มม้วนงอ มือยังคีบเปลือกเมล็ดแตงเล่น เดินอ้อยอิ่งมาหยุดข้างจ้าวเจี้ยนกั๋ว เปลือกตาปรือ มองทุกคนแวบหนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงเรียบว่า “หวังไห่เทา”
พูดจบ เขาก็นั่งลงบนธรณีประตู แล้วก็กะเทาะเมล็ดแตงกินตามสบาย ท่าทางไม่ใส่ใจอะไรนัก
ทั้งสี่คนนี้ก็คือปัญญาชนเก่าทั้งสี่คนที่พักอยู่ในเรือนปัญญาชนของกองธงแดงในตอนนี้
ซูชิงหว่านยืนอยู่กลางฝูงชน มองใบหน้าทั้งสี่ที่ผ่านแดดลมจนทิ้งร่องรอยจากการใช้แรงงานและมีกลิ่นอายชนบท ความสับสนและกังวลเมื่อต้องมาอยู่ในสถานที่แปลกใหม่พลันคลายลงเล็กน้อย