หลังจากปฏิเสธอยู่หลายครั้ง ในที่สุดคุณลุงหานก็มองซาลาเปาไส้เนื้อก้อนโตเนื้อนุ่มฟูในมือ แล้วรับไว้ ปลายนิ้วประคองกระดาษไขอย่างระมัดระวัง ไม่ยอมกินเสียเดี๋ยวนั้น ตั้งใจจะเก็บกลับไปให้ภรรยากับหลานชายตัวน้อย
“ถ้างั้นลุงขอรับไว้หน้าด้าน ๆ แล้วนะ ขอบใจมากนะหนู แต่จำไว้ให้ดี ต่อหน้าคนนอกอย่าหยิบของกินแพง ๆ แบบนี้ออกมาง่าย ๆ เดี๋ยวคนอื่นจะอิจฉาเอา ต่อไปถ้าจะเข้าเมืองแล้วต้องนั่งเกวียนวัว ก็มาบอกลุงได้เลย”
ซูชิงหว่านยิ้มตาหยีรับปาก พูดกำชับสั้น ๆ สองสามคำ แล้วหันหลังเดินเที่ยวตามถนนต่อ เธอต้องทำความคุ้นเคยกับตัวอำเภอไว้ก่อน คราวหน้ามาอีกจะได้ไม่เดินงง
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว พอใกล้ถึงเวลาที่นัดกันว่าจะกลับ เธอก็เดินย้อนกลับไปหาเกวียนวัว เหล่าปัญญาชนเยาวชนคนอื่น ๆ ทยอยกลับมาถึงเช่นกัน เมื่อทุกคนมาครบ คุณลุงหานก็ยกแส้ขึ้น เกวียนวัวค่อย ๆ ออกเดินทางกลับ
ป้าทั้งสองคนดูมีความสุข คงซื้อของที่อยากได้แล้ว พวกเธอนั่งชิดกันพูดคุยแบ่งปันกันเสียงเบา