ซูชิงหว่านไม่ได้ใส่ใจอยู่แล้ว เพราะเธอไม่เคยคิดจะพึ่งคะแนนแรงงานเลี้ยงชีพ ตอนนี้แค่ยังไม่มีทางเลี่ยงงานในนาได้ จึงทำได้เพียงบอกว่าตัวเองจะพยายามให้เต็มที่
เธอวางแผนไว้แล้วว่าพอผ่านฤดูเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงไป จะไปขอหัวหน้ากองผลิตทำงานตัดหญ้าเลี้ยงหมู ตอนอ่านนิยายเมื่อก่อน เธอใฝ่ฝันอยากทำงานนี้มาตลอด พูดง่าย ๆ ก็คือได้ทำอะไรตามใจตัวเองนั่นแหละ
ปกติคะแนนแรงงานของที่นี่ ผู้ชายได้มากที่สุดวันละ 10 คะแนน ส่วนผู้หญิงได้มากที่สุดวันละ 8 คะแนน แต่ช่วงเก็บเกี่ยว ผู้ชายได้มากที่สุด 12 คะแนน ส่วนผู้หญิงได้มากที่สุด 10 คะแนน โดยหัวหน้าหน่วยย่อยจะรายงานคะแนนตามปริมาณงานที่ทำเสร็จให้เจ้าหน้าที่จดคะแนน
ฤดูเก็บเกี่ยวคือการแข่งกับเวลา ทุกคนกลัวว่าถ้าฝนตกในช่วงนั้น ข้าวที่เก็บเกี่ยวมาก็จะเสียหายหมด ดังนั้นทางกองผลิตจึงกำหนดว่า หากไม่มีเหตุจำเป็น ทุกคนต้องลงนา
พอใกล้เที่ยง แต่ละครอบครัวจะส่งคนหนึ่งกลับไปทำอาหารล่วงหน้า บางบ้านอยู่ไกลจากที่ทำงานมาก ก็เลือกเอาอาหารไปกินที่คันนาเลย
จุดพักของปัญญาชนเยาวชนส่วนใหญ่มีแต่คนที่เพิ่งมาใหม่ พวกเขาต้องทำงานหนักขนาดนี้เป็นครั้งแรก ย่อมทนไม่ไหวแน่ จ้าวเจี้ยนกั๋วจึงตัดสินใจให้คนที่ถึงเวรทำอาหารกลับไปก่อนครึ่งชั่วโมง ส่วนคนอื่นค่อยกลับไปกินข้าวที่ลานพักของปัญญาชนเยาวชนหลังเลิกงาน (ประมาณว่าคนที่ได้เวรทำอาหารกลับไปตอนสิบโมงครึ่ง ส่วนคนอื่นกลับไปกินข้าวตอนสิบเอ็ดโมง พักสักหน่อยแล้วบ่ายโมงค่อยเริ่มงานต่อ)