ไม่นานก็ถึงเที่ยงแล้ว ชาวนาบางคนหิ้วตะกร้ากับข้าวมาส่งให้คนที่ทำงานอยู่ในนา พวกปัญญาชนเยาวชนก็เตรียมกลับไปกินข้าวเช่นกัน
ซูชิงหว่านกับคนอื่น ๆ กลับมาถึงลานบ้านพักปัญญาชนเยาวชน ก็เห็นว่าคนอื่นกลับมากันหมดแล้ว
แต่กลับเห็นหลี่เสวี่ยถิงกำลังร้องไห้พลางพูดว่า “คุณอู๋ ทำไมไม่ช่วยฉันหน่อยล่ะ เคียวของฉันใช้ไม่ถนัด เลยทำช้า คุณให้ฉันยืมเคียวหรือช่วยเกี่ยวข้าวให้สักหน่อยสิ หัวหน้าหมู่ย่อยจะได้ไม่ด่าฉัน ไม่อย่างนั้นค่าแรงสองแต้มของฉันคงสูญเปล่าแล้ว ฮือ ๆ!”
“เธอนี่หน้าหนาเสียจริง ที่โดนด่าเป็นเพราะเคียวหรือไง เดี๋ยวก็ท้องเสีย เดี๋ยวก็ไปดื่มน้ำ ใคร ๆ ก็ดูออกว่าเธออู้ คิดว่าหัวหน้าหมู่ย่อยดูไม่ออกหรือไง”
“ยิ่งกว่านั้น แค่เพราะอยากได้ค่าแรงสองแต้ม เธอถึงกับจะยืมเคียวฉัน แล้วยังให้ฉันช่วยเกี่ยวข้าวให้อีก ทำไมไม่คิดบ้างว่าฉันเองก็ได้ค่าแรงไม่มากเหมือนกัน ทำไมฉันต้องเสียประโยชน์ของตัวเองเพื่อให้เธอได้ประโยชน์ด้วยล่ะ”