“ทุกคนอย่าไปฟังที่ปัญญาชนเยาวชนหวังพูดเลย ก่อนหน้านี้ฉันมีถุงมือจริง ๆ แต่แลกให้ปัญญาชนเยาวชนจางกับปัญญาชนเยาวชนหลินไปแล้ว ไม่มีเหลือแล้ว ทุกคนเหนื่อยมาทั้งวัน แยกย้ายกันเถอะ”
แต่ทุกคนต่างรู้ดีว่า ซูชิงหว่านยังมีถุงมืออยู่ในมือแน่นอน แค่ไม่อยากเอามาแลกเท่านั้น
บางคนก็คิดว่าไม่มีทางมีเรื่องดี ๆ ราคาถูกแบบนี้หรอก ทำอาหารวันเดียวก็แลกถุงมือได้หนึ่งคู่เนี่ยนะ? นี่มันมาทำบุญชัด ๆ
ทันใดนั้น เสียงเคร่งขรึมก็ดังขึ้น “ทุกคนแยกย้ายกันเถอะ เรื่องดี ๆ แบบนั้นจะมีได้ยังไง ใครจะซื้อถุงมือเป็นตั้งหลายคู่มาเก็บไว้ที่บ้าน ต่อให้มี จะแลกหรือไม่แลกก็เป็นสิทธิ์ของเขา พวกคุณมายืนขอแลกถุงมือกันตั้งเยอะ อย่าทำให้ปัญญาชนเยาวชนซูตกใจสิ” คนพูดคือลู่จิ่งชวน
“จิ่งชวน พวกเราก็แค่ได้ยินปัญญาชนเยาวชนหวังคนนี้บอกว่า มีคนทำอาหารวันเดียวแล้วแลกถุงมือได้หนึ่งคู่ เลยถามดูว่าจะแลกให้พวกเราสักคู่ได้ไหม ในเมื่อไม่มี พวกเราก็ไปแล้ว”
ตอนนี้ลู่จิ่งชวนทำงานอยู่หน่วยขนส่ง เป็นหนึ่งในชายหนุ่มสองคนในกองผลิตที่มีอนาคตไกล พวกเขาไม่ควรไปมีเรื่องด้วย
บ้านไหนบ้างไม่มีลูกชาย ถ้าสนิทกับลู่จิ่งชวนได้ แล้วให้เขาสอนลูกชายขับรถ บางทีในอนาคตอาจได้เข้าหน่วยขนส่งก็ได้ ต่อให้เข้าไม่ได้ เขาก็ขับรถไปทั่วสารทิศอยู่บ่อย ๆ จะไม่มีของดีติดไม้ติดมือมาบ้างเลยหรือ?