บทที่ 30 ลู่จิ่งเยว่กับลู่จิ่งอี้
ลู่จิ่งเยว่พาซูชิงหว่านมาถึงนาข้าวที่ครอบครัวตัวเองรับผิดชอบ แล้วพูดกับเด็กหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาเกลี้ยงเกลาคนหนึ่งว่า “พี่รอง พี่ซูบอกว่าจะมาช่วยพวกเราทำงานค่ะ”
ซูชิงหว่านอดชื่นชมพันธุกรรมของบ้านลู่ไม่ได้ แต่ละคนหน้าตาดีกันทั้งนั้น
แต่ตัวเธอเองก็สวยใช้ได้เหมือนกัน ไม่ต้องอิจฉา ไม่ต้องอิจฉา
พอลู่จิ่งอี้เห็นซูชิงหว่าน เขาก็คิดในใจว่า ไม่น่าแปลกใจเลยที่พี่ใหญ่ซึ่งปกติเย็นชากับคนอื่น จะยอมช่วยปัญญาชนเยาวชนหญิงทำงานด้วยตัวเอง ต้องยอมรับว่าพี่ใหญ่ตาถึงจริง ๆ
เขารีบโบกมือปฏิเสธ “ไม่ต้องหรอกครับ พวกเราทำกันเองได้ พี่ซูกลับไปพักเถอะครับ”
ซูชิงหว่านยิ้มบาง ๆ “ทำแบบนั้นได้ยังไง ฉันตัวโตขนาดนี้กลับไปพัก แล้วปล่อยให้เด็กสองคนทำงานกัน ใครจะเห็นด้วยล่ะ ไม่เป็นไร ฉันค่อย ๆ ทำ ไม่ฝืนตัวเองหรอก ถือว่าอยู่เป็นเพื่อนพวกเธอก็แล้วกัน”
ลู่จิ่งเยว่พึมพำ “ก็ได้ค่ะ แต่พี่ซูอย่าฝืนตัวเองนะคะ ไม่อย่างนั้นพี่ใหญ่ต้องดุพวกเราแน่”
ซูชิงหว่านอดใจไม่ไหว ก้าวเข้าไปบีบแก้มกลมที่ยื่นน้อย ๆ ของเธอ “ไม่หรอก วางใจได้เลย”
ทำไปสักพัก เธอก็พบว่าเด็กสองคนนี้ทำงานเก่งมากเหมือนกัน แม้ปกติจะเรียนอยู่ที่โรงเรียนและดูสะอาดสะอ้าน แต่พอทำงานก็เอาจริงเอาจัง ไม่ได้อิดออดเลยสักนิด