ทุกคนพากันมาถึงบ้านตระกูลหวัง
หวังอ้ายเสียเห็นลู่จิ่งซานมาหา ก็ปลื้มใจมาก แต่พอเห็นพ่อแม่สามีกับพี่น้องตระกูลลู่ตามมาด้วยหลายคน เธอก็ชะงักไป «พ่อ แม่ มากันตั้งหลายคน มีเรื่องอะไรกันหรือคะ?»
หลินชิวเยว่ไม่อยากพูดจาอ้อมค้อมกับเธอเลยสักนิด «ไม่ต้องเรียกสนิทสนมขนาดนั้น รีบคืนเงินมา เงินนี่ไม่ใช่ของจิ่งซาน เธอขโมยไป แบบนี้ต้องติดคุกนะ»
หวังอ้ายเสียพูดอย่างร้อนตัว «ฉันไม่รู้ว่าคุณพูดเรื่องอะไร ฉันไม่ได้ขโมยเงิน»
«เลิกเสแสร้งได้แล้ว วันนั้นที่บ้านมีแค่คุณกับฉัน คุณคนเดียวที่เข้าไปในห้องของพวกคุณ» หลินชิวเยว่พูดตรง ๆ
หวังอ้ายเสียยังคิดจะโยนความผิดให้คนอื่น «วันนั้นไม่ได้มีแค่พวกเราสักหน่อย อาสะใภ้เล็กกับปัญญาชนเยาวชนซูไม่ได้มาที่บ้านด้วยหรือไง?»
หลินชิวเยว่ไม่คิดเลยว่าเธอจะไร้ยางอายขนาดนี้ «อย่ามาพาลคนอื่นมั่วซั่ว พวกเขามาช่วยห้ามไม่ให้ทะเลาะกัน แทบไม่ได้ห่างจากฉันเลยด้วยซ้ำ ฉันไม่คิดจริง ๆ ว่าหวังอ้ายเสียจะไร้ยางอายถึงขั้นนี้ ไม่ยอมรับผิดแล้วยังใส่ร้ายคนบริสุทธิ์อีก»
ตอนนั้นเอง หัวหน้ากองผลิตก็เอ่ยขึ้น «หวังอ้ายเสีย เรียกคนในบ้านออกมา แล้วจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย»
«พวกเขาไม่อยู่บ้านค่ะ ไปบ้านยายฉันกันหมดแล้ว»
หลินชิวเยว่ไม่เชื่อคำพูดนั้นจริง ๆ «อ้อ หลบหน้ากันอยู่นี่เอง ดูสิ คนบ้านเดิมที่เธอเอาแต่คิดถึง พอเรื่องแตกก็ผลักเธอออกมารับหน้าอยู่คนเดียว หวังอ้ายเสีย เธอนี่น่าสมเพชจริง ๆ!»