เงินสิบหยวนแล้วสิบหยวนเล่า ถูกหวังเฉียงหลอกเอาไปทีละก้อนอย่างต่อเนื่อง
ถ้าซูชิงหว่านรู้เรื่องนี้ คงพูดว่า “คนบ้านนี้สมองมีปัญหากันหมดหรือไงนะ?”
แต่แน่นอนว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอ
หวังอ้ายเสียกลับบ้านเดิมมาได้ห้าวันแล้ว ลู่จิ่งซานก็ยังไม่มาหาเธอ ชีวิตที่บ้านเดิมจึงยิ่งลำบากขึ้นทุกที แต่ละวันกินก็ไม่อิ่ม ยังต้องลงไปทำงานในนาอีก หวังอ้ายเสียไม่ยอมทำอยู่แล้ว ผ่านไปไม่กี่วัน บ้านก็วุ่นวายจนแทบพลิกคว่ำ เพื่อนบ้านเห็นแล้วยังพากันส่ายหน้า
เจียงเหมยเห็นว่าผ่านมาหลายวันแล้ว ลู่จิ่งซานก็ยังไม่มารับลูกสาวกลับไป จึงเริ่มร้อนใจ “ไอ้สารเลวลู่จิ่งซาน ทำไมยังไม่มารับแกอีก หรือมันไม่เอาแกกับลูกในท้องแล้วจริง ๆ?”
หวังอ้ายเสียยังจมอยู่ในความเพ้อฝันของตัวเอง เธอมั่นใจมากว่าลู่จิ่งซานจะต้องมารับแน่ “ไม่หรอกแม่ แม่วางใจได้ แม่ก็รู้นี่ว่าเขาชอบหนูมาก ตอนที่เราดูตัวกัน เขาเห็นหนูแวบเดียวก็ถูกใจแล้ว ยืนกรานจะแต่งงานกับหนูให้ได้ กว่าจะพาหนูกลับบ้านได้ไม่ง่ายเลย จะไม่เอาหนูได้ยังไง แม่ไม่ต้องห่วง ช่วงนี้เขายุ่งสร้างบ้านให้คนอื่นอยู่ พอเสร็จแล้วก็จะมารับหนูเอง”