วันนี้ซูชิงหว่านกับถังเสี่ยวเทียนเข้าเมืองอีกครั้ง เธอให้ถังเสี่ยวเทียนรออยู่หน้าประตูโรงหนัง
“พี่เสี่ยวเทียน รอฉันอยู่ตรงนี้นะ ฉันไปเอาของเดี๋ยวเดียวก็กลับ คนที่ฉันไปรับของด้วยบอกไว้ว่า ห้ามพาคนอื่นไปด้วย”
ถังเสี่ยวเทียนจึงต้องล้มเลิกความคิดที่จะตามไปด้วย เขากำชับว่า “ก็ได้ หว่านหว่าน ระวังตัวด้วยนะ”
ซูชิงหว่านเดินวนอยู่แถว ๆ นั้นครู่หนึ่ง ครึ่งชั่วโมงต่อมาก็กลับมา แล้วยื่นผ้าพันคอ 100 ผืนที่เพิ่งนำออกมาจากมิติส่วนตัวให้ถังเสี่ยวเทียน
“พี่เสี่ยวเทียน นี่ 100 ผืน ถ้าขายไม่หมดก็ไม่เป็นไร ไว้คราวหน้าเราค่อยมาอีก”
“ได้ รู้แล้ว” พอพูดจบ ถังเสี่ยวเทียนก็สาวเท้าไปหาคุณลุงยามหน้าประตู ยื่นบุหรี่หนึ่งซองให้เขา “ลุงครับ นี่เป็นของที่ผมตั้งใจเอามาขอบคุณ วันนั้นผมหาเงินได้มานิดหน่อย แม่เลี้ยงของแฟนผมยอมให้เวลาผมอีกหน่อย ผมเลยคิดว่าจะขยันวิ่งขายของช่วงนี้ หาเงินค่าสินสอดให้พอครับ”
ถังเสี่ยวเทียนรู้สึกผิดอยู่ในใจ เขาเองก็ไม่อยากโกหกลุงยาม แต่ไม่มีทางเลือก ได้แต่คิดว่าจะตอบแทนที่ลุงยามคอยช่วยเหลือในภายหลัง