แสงแดดฤดูใบไม้ร่วงแผดเผาจนผู้คนร้อนระอุไปทั้งตัว งานเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงยังไม่เสร็จสิ้น
ในท้องนาที่รวงข้าวสีทองพลิ้วไหว เสียงเกี่ยวข้าวดังไม่ขาดสาย เคียวเสียดสีกับต้นข้าวเกิดเสียงฉับ ๆ กลิ่นเหงื่อปะปนกับกลิ่นหอมของเมล็ดข้าวอบอวลไปตามคันนา
รถเก๋งคันเล็กที่พบเห็นได้ยากจอดอยู่บนถนนดินตรงทางเข้าหมู่บ้าน สะดุดตาเป็นพิเศษ เหลียวตงพากู้หมิงเฉิงกับเซี่ยลี่เดินมาตามคันนาที่แห้งสนิท เสื้อผ้าของทั้งคู่เรียบร้อยมีทรง ท่วงท่าสุขุม ต่างจากชาวไร่ชาวนาที่ขาเปื้อนโคลนและเนื้อตัวชุ่มเหงื่ออย่างสิ้นเชิง
เหลียวตงไม่กล้าชักช้า รีบไปหาหัวหน้ากองผลิตลู่เจิ้นปังที่กำลังจัดสรรงานอยู่ตรงหัวคันนา ก่อนจะดึงตัวเขาออกไปด้านข้างแล้วกระซิบเสียงเบา
“เหล่าลู่ รีบไปต้อนรับหน่อย นี่คือผู้นำจากในเมือง แล้วก็ผู้อำนวยการเซี่ยจากโรงงานทอผ้าประจำอำเภอ ทั้งคู่ตั้งใจมาจัดการธุระโดยเฉพาะ”
“ได้เลยครับ” หัวหน้ากองผลิตรีบตอบรับ
เหลียวตงเป็นหัวหน้าสหกรณ์ประชาคมหงซิง หัวหน้ากองผลิตย่อมรู้จักเขาอยู่แล้ว พอได้ยินเหลียวตงบอกว่า “ผู้นำจากในเมืองกับผู้อำนวยการโรงงานทอผ้ามากันแล้ว” หัวใจก็พลันกระตุก รีบปัดเศษหญ้ากับฝุ่นโคลนบนมือ แล้วก้าวฉับ ๆ เข้าไปต้อนรับ หลังงอค้อมลงโดยไม่รู้ตัวหลายส่วน ก่อนจะเดินเข้าไปอย่างนอบน้อม “ยินดีต้อนรับผู้นำทุกท่านที่มาตรวจงานในกองธงแดงของเราครับ”