กู้หมิงเฉิงหยิบซองจดหมายหนาเตอะออกมา แล้วยื่นให้ซูชิงหว่าน “หว่านหว่าน เอาเงินกับคูปองพวกนี้ไปใช้ก่อนนะ ซื้อของกินมาบำรุงตัวเองบ้าง พอถึงฤดูเก็บเกี่ยวคงเหนื่อยมาก อย่าปล่อยให้ตัวเองลำบากเด็ดขาด ถ้าเงินกับคูปองไม่พอก็ไปหาฉันที่ในเมือง แต่เธอยังต้องลำบากอยู่ที่นี่อีกสองปี ถึงตอนนั้นฉันจะจัดการให้ ตอนนี้เราต้องให้ความปลอดภัยมาก่อน”
ซูชิงหว่านกำลังจะบอกว่าไม่ต้องให้เงินเธอ เพราะเธอมีเงินอยู่แล้ว เซี่ยลี่ก็รีบพูดขึ้นอย่างร้อนใจ “นี่คุณกู้หมิงเฉิง ทำไมถึงปล่อยให้หว่านหว่านลำบากอยู่ที่นี่ได้ล่ะ เธอบอบบางขนาดนั้น แถมที่นี่ก็ไม่ปลอดภัย ไม่เคยได้ยินเรื่องปัญญาชนหญิงที่ลงชนบทแล้วถูกกลั่นแกล้งหรือไง?” เซี่ยลี่อดเป็นห่วงไม่ได้
“ฉันเห็นเธอเกิดมากับตา อุ้มเธอมาตั้งแต่ยังเล็ก จะไม่เป็นห่วงได้ยังไง?” กู้หมิงเฉิงมองเซี่ยลี่อย่างไม่สบอารมณ์
จากนั้นเขาหันไปทางหัวหน้ากองผลิตกับเหลียวตง แล้วกล่าวอย่างจริงใจว่า “ฝากหว่านหว่านไว้กับพวกคุณทั้งสองด้วย ที่บ้านเกิดเรื่องขึ้นนิดหน่อย เธอถึงต้องลงชนบท แต่การที่เธอได้มาลงชนบทเป็นปัญญาชนเยาวชนที่นี่ ก็แปลว่าได้รับอนุมัติจากทางการแล้ว”
ครั้งนี้เขาจงใจไม่หลบหน้าพวกเขาทั้งสองคน ก็เพราะหวังว่าพวกเขาจะเห็นแก่หน้าเขากับเซี่ยลี่ ช่วยดูแลหว่านหว่านสักหน่อย ให้เธอใช้ชีวิตในกองผลิตได้อย่างสงบสุข