เมื่อเห็นว่าพวกปัญญาชนเยาวชนที่เพิ่งมาถึงวางสัมภาระลงกันหมดแล้ว สีหน้าของแต่ละคนก็แตกต่างกันไป บ้างสับสน บ้างแสดงท่าทีรังเกียจ บ้างก็ทำตัวไม่ถูก
จ้าวเจี้ยนกั๋วก้าวออกมายืนข้างหน้า น้ำเสียงยังคงหนักแน่นกังวาน ดังพอให้ทุกคนได้ยินชัดเจน ท่าทางของเขาเหมือนคนรับผิดชอบงานอย่างเต็มตัว เห็นได้ชัดว่าปกติเขามีอิทธิพลในลานพักปัญญาชนเยาวชนไม่น้อย
“ผมชื่อจ้าวเจี้ยนกั๋ว อยู่ที่ลานพักปัญญาชนเยาวชนแห่งนี้มา 4 ปีแล้ว เป็นคนรุ่นเดียวกับจางซูหมิ่นที่ลงชนบทมาพร้อมกัน ผมเป็นคนรับผิดชอบดูแลที่นี่ ต่อไปถ้ามีเรื่องอะไรในลานพัก ก็มาหาผมได้”
สายตาของเขากวาดมองทุกคน น้ำเสียงเรียบง่าย ไม่ได้วางท่าแม้แต่น้อย “ต่อไปผมจะบอกกฎของที่นี่กับทุกคน แล้วก็จัดที่พักให้ด้วย”
“ห้องหลัก 2 ห้องนี้ ห้องทางซ้ายเป็นห้องพักของปัญญาชนเยาวชนหญิง ส่วนห้องทางขวาเป็นห้องพักของปัญญาชนเยาวชนชาย เดี๋ยวทุกคนเลือกที่นอนกันเอง ห้องหนึ่งอยู่ 5 คนพอจะเบียดกันได้ เงื่อนไขความเป็นอยู่ลำบากหน่อย ทุกคนอดทนกันไปก่อนนะ”