ซูชิงหว่านเพิ่งกินไปลูกหนึ่งเมื่อครู่ จึงไม่หิวแล้ว เดิมทีก็กินได้น้อยอยู่แล้ว หมั่นโถวไส้เนื้อลูกใหญ่ลูกเดียวก็อิ่มจุก เธอจึงหันหลังเดินไปทางห้างสรรพสินค้าของรัฐ
หน้าห้างสรรพสินค้าของรัฐไม่เห็นทั้งเกวียนวัวและเงาของปัญญาชนเยาวชนที่มาด้วยกัน คิดว่าทุกคนคงแยกย้ายกันไปเดินดูของ ยังไม่กลับมา
จริง ๆ แล้วเธอไม่มีอะไรต้องซื้อเป็นพิเศษ เพราะในมิติส่วนตัวมีข้าวของครบครัน การเข้าเมืองคราวนี้ อย่างแรกคือหาโอกาสนำของในมิติส่วนตัวออกมา จะได้อธิบายที่มาให้คนอื่นฟังได้สะดวก อย่างที่สองก็เพื่อสำรวจราคาสินค้าประเภทต่าง ๆ ในยุคนี้ให้รู้ไว้ เผื่อวันหน้ามีคนถามราคาแล้วเธอตอบไม่ได้จนโป๊ะแตก
แต่เธอเป็นคนรอบคอบ จึงตั้งใจแวะไปซื้อแก้วเคลือบที่แผนกของใช้ในชีวิตประจำวันด้วย
ที่ไม่ซื้อกะละมังเคลือบก็เพราะก่อนทะลุมิติมาตุนของ เธอจำได้จากนิยายย้อนยุคว่า กะละมังเคลือบมีราคาแพงและหาซื้อยาก ตอนนั้นเธอสั่งซื้อกะละมังเคลือบทางอินเทอร์เน็ตทีเดียว 20 ใบ สีขาวล้วน 10 ใบ อีก 10 ใบเป็นลายดอกไม้