เดิมทีซูชิงหว่านคิดว่าเรื่องคงจบลงแค่นี้แล้ว ใครจะคิดว่าลู่จิ่งชวนกลับซักไซ้ไม่เลิก “ปัญญาชนซู คุณลงชนบทที่ไหนเหรอ?”
เขาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนรีบเสริมอีกประโยคเพื่อไม่ให้เธอระแวง “อย่าเข้าใจผิดนะ ผมวิ่งขนส่งอยู่เป็นประจำ เลยคุ้นเคยกับแถบนี้ดี กองผลิตของเราก็รับปัญญาชนเยาวชนมาจัดสรรที่พักเหมือนกัน ลองเล่าให้ฟังสิ เผื่อผมจะรู้จักที่นั่น”
ตอนนี้ซูชิงหว่านรู้สึกดีกับเขาอยู่บ้าง จึงไม่ได้ปิดบัง “ฉันลงชนบทที่กองธงแดง สหกรณ์ประชาคมหงซิงค่ะ”
ลู่จิ่งชวนทั้งตกใจทั้งดีใจขึ้นมาทันที
ที่ตกใจก็เพราะบังเอิญเกินไปแล้วหรือเปล่า?
ที่ดีใจก็เพราะบังเอิญจริง ๆ ด้วย!
“งั้นก็บังเอิญจริง ๆ ผมเป็นคนกองธงแดงนี่แหละ” สีหน้าลู่จิ่งชวนยังคงสงบนิ่ง ทว่าภายในใจกลับหวั่นไหวเป็นระลอก หรือสวรรค์จะลิขิตให้ทั้งคู่ได้พบกัน?
พอได้ยินอย่างนั้น ซูชิงหว่านก็ประหลาดใจขึ้นมาเช่นกัน พลันนึกถึงคนที่ป้าซิ่วเฟินพูดถึงตอนนั่งเกวียนวัวขึ้นมาได้ จึงถามอย่างสงสัยว่า “คุณเป็นอะไรกับหัวหน้ากองผลิตเหรอคะ?”