จางซูหมิ่นตบไหล่หลินซิ่วซิ่วเบา ๆ ปลอบเธอที่ไหล่สั่นเพราะสะอื้นว่า “ทุกบ้านต่างก็มีเรื่องทุกข์ใจของตัวเอง ในเมื่ออยู่แล้วไม่มีความสุข ถอยห่างจากพวกเขาก็ดีเหมือนกัน”
เธอนึกถึงเรื่องที่บ้านของตัวเอง แล้วจะไม่เจ็บปวดใจได้อย่างไร?
ฐานะทางบ้านของเธอไม่ดี แถมยังมีความคิดชายเป็นใหญ่หญิงเป็นรองอย่างรุนแรง งานหนักที่สุดเธอเป็นคนทำ ส่วนข้าวก็ได้กินน้อยที่สุด
ปีนั้น ตอนรู้ว่าจะต้องลงชนบท เธอไม่ได้เศร้าหรือขัดขืน กลับเต็มไปด้วยความหวังต่ออนาคต ตลอดสี่ปีที่ผ่านมา เธอจึงตั้งใจทำงานแลกแต้มอย่างเต็มที่ เลี้ยงตัวเองได้ไม่ลำบาก
เธอไม่เคยคิดกลับเข้าเมืองเลย กลับไปแล้วจะมีชีวิตดี ๆ ได้อย่างไร? บางทีครอบครัวอาจรีบจับเธอแต่งงานเพื่อเอาสินสอดไปให้น้องชายแต่งเมียเสียด้วยซ้ำ เพราะอย่างนั้นเธอจึงรู้สึกว่าอยู่ที่นี่ก็ดีแล้ว
หลินซิ่วซิ่วฉีดยาป้องกันบาดทะยักเสร็จก็สองทุ่มแล้ว เวลานี้สำหรับคนยุคปัจจุบัน ชีวิตกลางคืนยังไม่ทันเริ่ม แต่สำหรับคนในยุคเจ็ดศูนย์ก็ใกล้เวลานอนเต็มที
หญิงสาวทั้งสามกินลูกอมนมเข้าไป หวานชื่นทั้งในปากและในใจ
เมื่อครู่ลู่จิ่งชวนเดินออกไป เลยไม่ได้กิน ตอนนี้ซูชิงหว่านจัดการธุระเสร็จแล้ว จึงยื่นลูกอมให้เขาหนึ่งเม็ด กะให้รองท้องไปก่อน