ตะวันคล้อยต่ำลงแล้ว หน้าต่างกระจกของสถานีอนามัยในตำบลถูกแสงอาทิตย์ยามเย็นย้อมจนกลายเป็นสีส้มแดง หลินซิ่วซิ่วงอขาที่เย็บแผลเสร็จแล้ว น้ำตายังคงเกาะอยู่ข้างแก้ม เจ็บจนก้นสั่นระริก
ซูชิงหว่านกับจางซูหมิ่นช่วยประคองเธอคนละข้าง ฟังคำพูดของหมอแล้วใจพลันดิ่งลงเหว «ช่วงนี้วัคซีนบาดทะยักถูกใช้ไปเร็วมาก โรงพยาบาลประจำตำบลของเราก็มีของจำกัดอยู่แล้ว วัคซีนชุดที่ส่งมาถึงเดือนนี้ถูกใช้หมดไปตั้งแต่สองวันก่อน พวกคุณต้องไปโรงพยาบาลประจำอำเภอถึงจะมี»
จางซูหมิ่นถามหมอ «ถ้าฉีดพรุ่งนี้ได้ไหมคะ»
«ได้ก็ได้ แต่โดยทั่วไปฉีดภายใน 24 ชั่วโมงจะปลอดภัยกว่า»
ซูชิงหว่านครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนพูดว่า «ฉันว่า วันนี้ก็ออกมาแล้ว ไปฉีดที่โรงพยาบาลประจำอำเภอเลยน่าจะสะดวกกว่า ถ้าไปพรุ่งนี้ก็ต้องลางานครึ่งวันอีก แล้วถ้าพรุ่งนี้รถวัวไม่มีที่ว่างขึ้นมา จะยิ่งยุ่งยาก»
ถึงซูชิงหว่านจะไม่อยากลงแรงทำงานเอง แต่จางซูหมิ่นยังต้องไปทำงาน
ทั้งสามจึงเล่าเรื่องนี้ให้ลุงหานฟัง ลุงหานรู้จริง ๆ ว่าพรุ่งนี้กองผลิตต้องใช้รถวัว ไปอำเภอไม่ได้ เขาจึงพยักหน้าเห็นด้วย
แต่เมื่อมองท้องฟ้าด้านนอก เขาก็อดเป็นห่วงไม่ได้ «ไปอำเภอตอนนี้ กว่าจะถึงที่นั่นก็เกือบสองทุ่มแล้ว ฉีดยาเสร็จคงกลับมาดึกมาก มืดตึดตื๋อแบบนั้น ถนนเดินทางลำบาก»
จางซูหมิ่นร้อนใจจนขอบตาแดง เธอกำแขนซูชิงหว่านแล้วพึมพำเสียงเบา «ทำยังไงดี ฟ้ามืดสนิทแล้ว ถนนก็น่ากลัว พวกเราไม่คุ้นเคยกับตัวอำเภอเลย ไม่มีแม้แต่ที่ให้พัก…»