สิบกว่านาทีต่อมา ลู่จิ่งชวนจอดรถแทรกเตอร์ไว้ตรงปากตรอก จากนั้นก็พาพวกเธอเดินไปยังประตูบ้านหลังเล็ก
เขาเปิดประตูเข้าไปอย่างคล่องแคล่ว หญิงสาวทั้งสามเดินตามมาติด ๆ
ซูชิงหว่านกวาดตามองรอบ ๆ อย่างรวดเร็ว ลานบ้านไม่ใหญ่และเงียบสงบ มุมด้านขวามีต้นทับทิมอยู่ต้นหนึ่ง
ถามว่าทำไมเธอถึงรู้หรือ? นั่นไง มีผลห้อยอยู่ด้วย เพียงแต่ยังไม่สุก
ซูชิงหว่านชอบบ้านหลังเล็กแบบนี้มาก จึงเอ่ยชมจากใจว่า “เพื่อนคุณนี่ใจดีจังเลยนะ บ้านหลังเล็กแสนสบายแบบนี้ยังให้คุณยืมอยู่ด้วย”
ลู่จิ่งชวนยิ้มพลางตอบว่า “ที่นี่มีแค่สองห้อง ห้องทางซ้ายปกติผมอยู่ ส่วนห้องทางขวาไม่มีใครอยู่ พวกคุณคงต้องทนอยู่กันสักคืน”
พูดจบ ลู่จิ่งชวนก็เปิดประตูห้อง ซูชิงหว่านเดินเข้าไปดู ข้างในถือว่าสะอาด แค่มีฝุ่นนิดหน่อย ไม่เป็นไร ปัดออกก็พอ ของใช้ก็มีไม่มาก มีเตียงขนาดหนึ่งเมตรครึ่งกับตู้เสื้อผ้าหนึ่งใบ
เพราะห้องนี้จัดไว้ให้ผู้หญิงอยู่ เขาจึงไม่ได้เข้าไปด้วย แค่กำชับพวกเธอว่า “ในตู้มีเครื่องนอนสะอาด ทั้งผ้าห่มกับปลอกผ้านวม แล้วก็หมอน พวกคุณหยิบใช้กันเองนะ ถ้าหมอนไม่พอ ในตู้ฝั่งผมยังมีอีกใบ เดี๋ยวผมเอามาให้”