คงมืดแล้ว ภายในตู้เสื้อผ้ามืดสนิท ไม่มีแสงสว่างแม้แต่น้อย
เซี่ยยั่นหานไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ในนั้นมานานแค่ไหน ไข้สูงของเขายังคงไม่ลดลง ร่างกายสูญเสียน้ำอย่างหนัก เขาทั้งกระหายน้ำและหิวโหย เป็นความหิวที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน ร่างกายร้องเรียกให้เขารีบหาอะไรกิน เติมพลังงานที่ถูกใช้จนหมด
ความหิวและกระหายอย่างรุนแรงทำให้อารมณ์ของเซี่ยยั่นหานราวกับถูกไฟแผดเผา กระสับกระส่ายและดุร้าย ประหนึ่งภูเขาไฟที่ถูกกดทับไว้ พร้อมปะทุได้ทุกเมื่อ อารมณ์ที่ร้อนระอุราวกับลาวา เผาผลาญอวัยวะภายในได้ทุกส่วน กดทับอยู่ในอกจนเขาแทบคลุ้มคลั่ง
ฟ้ามืดแล้ว แต่ผู้หญิงคนนั้นก็ยังไม่กลับมา
คนหลอกลวง
เซี่ยยั่นหานคิดอย่างเดือดดาล ว่ากันตามจริง คนเราก็เหมือนกันหมด เห็นแก่ตัว เสแสร้ง น่าขยะแขยง
จะพูดจาไพเราะแค่ไหน จะเสแสร้งทำตัวน่ารักเพียงใด ก็ปิดบังสันดานอันน่ารังเกียจไม่ได้
เธอก็ไม่ต่างกัน
เซี่ยยั่นหานค่อย ๆ งอนิ้วมือที่เย็นชาและไร้ความรู้สึก ภาพลำคอของเจียงซุ่ยผุดขึ้นในหัว เขาเคยเฝ้ามองลำคอของเจียงซุ่ยจากหลายมุม มันเรียวบางและขาวผ่อง ยามหันคอ เส้นสายจะตึงขึ้น ทำให้กระดูกไหปลาร้าดูเด่นชัด
ท้ายทอยของเธอมักมีปลายผมไม่กี่เส้นตกลงมา นุ่มนิ่มและฟูฟ่อง
แต่ตอนนี้ เซี่ยยั่นหานอยากบีบคอข้างนั้นให้หัก
บางทีเขาควรทำแบบนั้นตั้งนานแล้ว
ตอนนี้ผู้หญิงคนนั้นอยู่ที่ไหนกันนะ คงหนีไปไกลแล้วสินะ ไม่แน่ว่าเธออาจหาเพื่อนร่วมทีมคนใหม่ได้แล้ว จากนั้นก็ยกหน้าไม้คอมโพสิตขึ้น ทำเหมือนที่แสดงละครให้เขาดู คอยช่วยคนอื่นขวางอันตราย แล้วใช้วิธีนั้นเรียกความไว้วางใจ