เจียงซุ่ยกับไป๋ซังซังช่วยกันลากฟูเหวินเจวี่ยกับอีกสามคนกลับเข้าไปในท่อ ทหารคนหนึ่งชื่อหลาวหลีได้รับบาดเจ็บสาหัส ขาขวาบิดหักจนกระดูกโผล่ออกมา
พอขยับตัวเขา เขาก็ร้องครางด้วยความเจ็บปวด
แต่ในจังหวะนั้นเอง กลับมีเสียงบางอย่างเคลื่อนไหวดังแว่วจากส่วนลึกของท่อฝั่งตรงข้าม หนวดกำลังเลื้อยไปตามผนังท่อ ส่งเสียงเปียกลื่นชวนขนลุก
เจียงซุ่ยรีบปิดปากหลาวหลีทันที ส่วนไป๋ซังซังหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ เธอปล่อยมือจากหลาวหลีแล้วถอยหลังไปคนเดียว
“รีบกลับมา!” มีคนตะโกนจากด้านหลัง “ปีศาจกำลังจะมาแล้ว รีบกลับมา!”
เจียงซุ่ยออกแรงลากทหารอย่างสุดกำลัง แต่ความเร็วของเธอย่อมสู้ปีศาจไม่ได้ เพียงพริบตาเดียว ปีศาจก็ใกล้ถึงปากท่อฝั่งตรงข้าม จนพอมองเห็นปลายหนวดที่โบกสะบัดอยู่ราง ๆ
แต่เจียงซุ่ยยังอยู่ห่างจากท่อที่ใช้ซ่อนตัวด้านหลังอีกหลายเมตร
“ไม่ทันแล้ว ปล่อยมือเถอะ รีบมากับฉัน” ไป๋ซังซังพูดอย่างร้อนใจ
เจียงซุ่ยไม่ยอมปล่อยมือ “ใกล้แล้ว อีกนิดเดียวเอง……”
เงาร่างมหึมาของปีศาจเคลื่อนเข้ามาใกล้ปากท่อ ไป๋ซังซังเห็นปีศาจหน้าคนบิดเบี้ยวพิสดารโผล่ออกมาจากความมืด เธอตกใจจนหน้าซีดเผือด ไม่สนใจเจียงซุ่ยอีกต่อไป รีบหันหลังวิ่งหนี
ที่ปากท่อฝั่งตรงข้าม ปีศาจหน้าคนโผล่ออกมาจนเห็นได้ทั้งหน้า และด้านหลังยังมีใบหน้าอีกนับไม่ถ้วนเบียดอัดกันแน่น ประกอบกันเป็นร่างของปีศาจ ใบหน้าทุกใบแสดงสีหน้าบ้าคลั่งและเจ็บปวด ปากดูคล้ายรูยางสีดำ บางครั้งก็อ้ากว้าง บางครั้งก็บิดเบี้ยวหุบลง
หนวดชอนไชออกมาจากด้านล่าง เกาะเกี่ยวผนังแล้วลากร่างอ้วนที่เต็มไปด้วยใบหน้ามนุษย์เคลื่อนไป